Πολιτικοί. Αυτή η κατάρα!

Ορμώμενος από τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις περί της ονομασίας της Άνω Βαρδαρικής Σλαβικής Δημοκρατίας που θέλει να αποκαλείται Μακεδονία, βαρέθηκα να διαβάζω για ακόμα μια φορά άρθρα που εξυμνούσαν εθνάρχες και από την άλλη δήθεν πολιτισμένες απόψεις αδελφοσύνης των λαών και αυτοδιάθεσης με τελική κατάληξη ότι όλοι οι άλλοι Μακεδονία τους λένε και όσοι δεν συμφωνείτε είσαστε φασίστες.

Δυστυχώς η ελευθερία του λόγου και η χρήση στερεοτυπικών χαρακτηρισμών σε όποιον δεν συμφωνεί αποτελεί ξεχωριστό θέμα για άλλο άρθρο.

Φυσικά εδώ να απαντήσουμε ότι η αυτοδιάθεση κάποιου ξεκινάει και βάσει επιστημονικών δεδομένων εκεί που τελειώνει η αυτοδιάθεση κάποιου άλλου. Για παράδειγμα, θα ήταν άτοπο να ονομαζόταν το Κόσοβο, Δημοκρατία των Απάτσι, αφού όση σχέση έχουν με τους Απάτσι, άλλη τόση έχουν και οι Σκοπιανοι με τους  Μακεδόνες. Παράλληλα και η Ελλάδα ως χώρα με ιστορία και αυτοδιάθεση δεν μπορεί να δεχτεί τέτοιες προσβολές που βασίζονται σε παλιούς Σοβιετικούς σχεδιασμούς. Επίσης αν κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο γάιδαρος πετάει, δεν σημαίνει ότι είναι και αληθές. Από εκεί και πέρα όταν η Αλβανία θέτει ζητήματα Τσαμουριάς, η Βαρδάρσκα θέλει την Θεσσαλονίκη και η Τουρκία θέλει Θράκη και νησιά, είμαστε εμείς οι φασίστες που "αντιδρούμε".

Ας μείνουμε στο θέμα μας όμως που δεν έχει σαν σκοπό να ασχοληθεί τόσο με την ονομασία, όσο με το μεγαλύτερο κακό που βρήκε αυτή τη χώρα, τους Έλληνες πολιτικούς.

Θα δανειστώ ένα απόσπασμα:

Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του: Η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους Έλληνας… έγραψε ο συγγραφέας Εμμανουήλ Ροΐδης! Αν ζούσε σήμερα ο Ροΐδης πιθανά θα το συγκεκριμενοποιούσε αναφερόμενος πλέον στους Έλληνες πολιτικούς.

Οι "αγαπημένοι" μας πολιτικοί λοιπόν, όχι μόνο αποτελούν πληγή, αλλά κατάφεραν δια μέσω ενός πολιτικού παχύδερμου να ρίξουν τις ευθύνες πάνω μας. Μάλλον ακολουθώντας το ρητό του Ροΐδη κατά γράμμα.

Ως γνωστό αυτή η χώρα είναι μία αποικία που ποτέ δεν είχε στρατηγικό σχεδιασμό. Προσπάθησε ο Καποδίστριας, αλλά εφονεύθει και από τότε οι πολιτικοί μας διέσπασαν τον λαό σε διάφορες τάσεις φιλοαγγλικές, φιλογαλλικές, φιλογερμανικές και φιλορωσικές. Πόσοι αναρωτήθηκαν που είναι η φιλελληνική τάση;

Κάποιοι θα ισχυριστούν πως ο Έλληνας έχει κάποιο σύμπλεγμα καταδίωξης και ότι για όλα φταίνε οι ξένοι, αλλά ισχύει κάτι τέτοιο;

Είναι απόλυτα φυσιολογικό μία υπερδύναμη να έχει συγκεκριμένα σχέδια για την αποικία της και να παρεμβαίνει. Όταν μάλιστα η αποικία είναι στρατηγικής σημασίας θα παιχτούν πολλά παιχνίδια μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, όμως το βασικό είναι η αποικία να παραμείνει αποικία.

Κάποιοι επένδυσαν στην δημιουργία της αποικίας, όταν πλέον θεώρησαν πως ο Οθωμανός δεν τους έκανε τα χατήρια και θυμηθήκαν την Ελλάδα και έναν πληθυσμό που μετά από 400 χρόνια αποδείχθηκε πολύ πεισματάρης για να αλλοιωθεί. Έτσι εκμεταλλευόμενοι και την φιλοπατρία του απόδημου ελληνισμού, οι υπερδυνάμεις αποφάσισαν να ενισχύσουν την ελληνική επανάσταση.

Μέχρι και ο ίδιος ο μεγάλος φιλέλληνας ποιητής Λόρδος Μπάιρον, δεν ήρθε απλά γιατί μας αγάπησε, αλλά για να ελέγξει ως απεσταλμένος του Στέμματος την οικονομική επένδυση στην δημιουργία αποικίας.

Η ιστορία είναι γνωστή και μέχρι σήμερα τοποθετήθηκαν σε αξιώματα ξενόδουλοι φύλαρχοι που έταζαν πατριωτισμό και ιδεώδη και από πίσω πολεμούσαν κάθε πραγματική πατριωτική κίνηση καλλιεργώντας ηττοπάθεια, διχόνοια και υποτέλεια.

Μα φυσικά έτσι αρμόζει σε μία αποικία που δεν πρέπει ποτέ να ξεσηκωθεί και δεν πρέπει να υπάρξει κάποιος να την ξεσηκώσει. Μια υπερδύναμη δεν διακινδυνεύει να της χωθεί ως υπερδύναμη μια αποικία που ελέγχει ένα γεωστρατηγικό σημείο που λέγεται Αιγαίο.

Από την Επανάσταση του 1821 έως την Μεγάλη Ιδέα και από το Έπος του 40' έως τα Ίμια, ο λαός υπήρξε θύμα αλληλοσπαραγμού, οι άξιοι βγήκαν από τη μέση και οι υπάλληλοι πολιτικοί έστησαν πολιτικά τζάκια και συνέβαλαν στο ξεπούλημα της χώρας και στην πάταξη όποιας "αντίδρασης" σε αυτά που συμβαίνουν.

Την ίδια στιγμή που μιλάμε για την έννοια της δημοκρατίας και την δύναμη της ψήφου, η οποιαδήποτε εκλογή τοπικού φύλαρχου δεν αλλάζει απολύτως τίποτα για την χώρα και τον λαό της.

Ας αναφερθούμε όμως σε τρανταχτά ιστορικά παραδείγματα εκπροσώπων των διαφόρων παρατάξεων δεξιάς και αριστεράς όπου αποδεικνύεται τελικώς πως δεν τους καίγεται καρφί για αυτή την χιλιοβασανισμένη χώρα.

1. Ο Σαμαράς, ο οποίος τοποθετήθηκε υπουργός Εξωτερικών το 1990, χειρίστηκε την εποχή εκείνη δύο μείζονος εθνικής σημασίας θέματα: το άνοιγμα των συνόρων με την Αλβανία και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με το απότοκό της, το Μακεδονικό. Ο πρώην πρωθυπουργός είναι ουσιαστικά εκείνος που αναγνώρισε την ΠΓΔΜ ως «Μακεδονία» όταν στις 2 Δεκεμβρίου 1991 σε ευρωπαϊκό συμβούλιο που εξέταζε «τις ρυθμίσεις που ισχύουν για την εισαγωγή προϊόντων προέλευσης από τις Δημοκρατίες Βοσνίας Ερζεγοβίνης, Κροατίας, Μακεδονίας και Σλοβενίας» ουσιαστικά αποδέχθηκε την ονομασία «Μακεδονία». 

2. Αναφορά στην ονομασία των Σκοπίων: Σε δέκα χρόνια, θα το έχουμε ξεχάσει. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, 1993

3. Τον Νοέμβριο του 1931, η Κομιντέρν (ουσιαστικά η Σοβιετική Ένωση), θα επέμβει ευθέως στα εσωτερικά του ΚΚΕ κι αφού καθαιρέσει την νόμιμη ηγεσία του, εντελώς «δημοκρατικά» θα διορίσει αρχηγό του κόμματος τον Νίκο Ζαχαριάδη και τους συνεργάτες του, μεταξύ άλλων, και τους Γιάννη Ιωαννίδη και Λεωνίδα Στρίγκο. Οι οδηγίες που συνοδεύουν τον νέο αρχηγό, είναι σαφείς, και μεταξύ άλλων, αναφέρεται: «Το Κόμμα οφείλει χωρίς αναβολή να διεξάγει τον αγώνα για το δικαίωμα της ελεύθερης αυτοδιάθεσης των εθνών, φτάνοντας και μέχρις αποχωρισμού, κατά της εθνικής καταπίεσης και του εκδιωγμού των Μακεδόνων και Τούρκων». Στο ίδιο μήκος κύματος θα κινηθεί (όπως πάντα) και η επίσημη εφημερίδα του ΚΚΕ, ο «Ριζοσπάστης».

4. 12 Μαρτίου 2016 κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σε κοινή δήλωση των δύο ηγετών (Τσίπρα - Ολάντ) μετά τη συνάντηση που είχαν στη γαλλική πρωτεύουσα το περασμένο Σαββατοκύριακο επαναλαμβάνεται το πρωτοφανές ατόπημα της ντε φάκτο αποδοχής του ονόματος «Μακεδονία» για την ΠΓΔΜ.

Και για αν μην αναφερόμαστε μόνο σε θέματα του Βαρδάρη ας πάμε και σε άλλα τρανταχτά:

1. Στις 25.7.1974 επί δημοκρατικής μεταπολιτεύσεως πλέον, υπογράφεται ελληνοκυπριακή συμφωνία « καταπαύσεως του πυρός», την οποία άμεσα οι τούρκοι άρχισαν να παραβιάζουν. Ο υπουργός εξωτερικών της Ελλάδος Γ. Μαύρος γελοία φερόμενος φιλούσε «περιπαθώς» τον ομόλογο του τούρκο, ενώ ετοιμαζόταν για τον Αύγουστο ο «Αττίλας ΙΙ». Ως νέος πολέμαρχος δε, δήλωνε στη Γενεύη: « Η Ελλάς μεταξύ ατιμώσεως και πολέμου θα προτιμήσει τον πόλεμο»! Άραγε τον πρωθυπουργό του τον είχε ρωτήσει; Όταν λοιπόν στις 14.8.74 και ενώ στην Ελλάδα είχε αποκατασταθεί η δημοκρατία, εξαπολύθηκε ο «Αττίλας ΙΙ», ο πρωθυπουργός της χώρας Κωνσταντίνος Καραμανλής δήλωνε ότι: «Η Κύπρος ευρίσκεται μακράν». Ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1978 είχε δηλώσει ότι: « Η Κύπρος ημπορεί να καταληφθή υπό των τούρκων εντός 48 έως 72 ωρών» θέλοντας να επιβεβαιώσει τον Καραμανλή.

2. Όπως αποκάλυψε ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Λυμπέρης όταν ρώτησε τον ΥΠΕΞ Θεόδωρο Πάγκαλο τι θα πουν στον ελληνικό λαό σχετικά με την απομάκρυνση της σημαίας απʼ τα ελληνικά Ίμια, ο κ. Πάγκαλος απάντησε κυνικά: «Θα πείτε ότι τη σημαία την πήρε ο αέρας!».

3. Η κυβέρνηση Σημίτη είχε το θράσος να ισχυριστεί ότι αποσύρει τη σημαία για να «την προστατέψει από τη βεβήλωση». Τη διέψευσε την ίδια στιγμή ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ λέγοντας πως η υποστολή της σημαίας αποτελεί μέρος της συμφωνίας απεμπλοκής.

4. 3η Νοεμβρίου 2015 Ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, μιλώντας στο Star, ρωτήθηκε για τη δήλωση που είχε κάνει στο παρελθόν περί εθνοκάθαρσης - και όχι γενοκτονίας - των Ποντίων, επανέλαβε πως πρόκειται για μια αιματηρή εθνοκάρση και πως «με αυστηρή επιστημονική έννοια η γενοκτονία είναι άλλο πράγμα».

5.  Στις 27 Αυγούστου 1922 ο τουρκικός στρατός μπαίνει στη Σμύρνη. Χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα
Mαρία Ρεπούση, Βουλευτής ΔΗΜΑΡ

Μετά από αυτά τα λίγα απλά παρατηρούμε ότι τελικά υπάρχουν κάθε καρυδιάς καρύδια στην Ελληνική Βουλή, αλλά δεν υπάρχουν φιλέλληνες, με τελευταία ταφόπλακα την υπογραφή 3 μνημονίων και την μεταστροφή ενός σύγχρονου ΟΧΙ σε υποταγή από μία κυβέρνηση που κουβαλάει εθνομηδενιστικές κληρονομιές από το σοβιετόδουλο ΚΚΕ.

Η χώρα αυτή δεν θα γίνει ποτέ κράτος γιατί πρέπει να παραμείνει μια στάσιμη αποικία. Σκοπός των πολιτικών είναι να συντηρήσουν την υπάρχουσα κατάσταση με αντάλλαγμα αξιώματα και πλούτο, ενώ παράλληλα πρέπει να κατασταλεί οποιοδήποτε συνδετικό στοιχείο της κοινωνίας με την ιστορική της κληρονομιάς. Η ιστορική και εθνική υπερηφάνια είναι συστατικό αντίδρασης και κάνει κακό στα συμφέροντα του αποικιοκράτη. Έτσι η παιδεία, η ιστορική μνήμη και οι παραδόσεις παραχαράσσονται από αμόρφωτους προοδευτικούς που έχουν "επιστημονική" άποψη.

Παράλληλα εκτός από τον οικονομικό στραγγαλισμό, ως χώρα είμαστε έγκλειστοι σε ένα κλουβί από εχθρικά διακείμενα κράτη στα σύνορά μας, με κύριο κέρβερο την Τουρκία που απειλεί, βρίζει και παραβιάζει με την ανοχή των πολιτικών μας που μόνο και μόνο για εσωτερική κατανάλωση κάνουν δηλώσεις λεονταρισμού.

Από την άλλη όσοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε "συμμάχους", καλό θα είναι να αναλογιστούμε ότι οι μεν Δυτικοί είναι οι αποικιοκράτες, ενώ η ξανθιά φυλή είναι εκείνοι που στο όνομα του πανσλαβισμού υπήρξε από τους πρώτους που αναγνώρισαν το Βαρδαρικό υβρίδιο. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι αγνωμονέστεροι ευεργετηθέντες πρώην Γιουγκοσλάβοι που φυσικά αναγνώρισαν και εκείνοι το υβρίδιο.

Η χειρότερη μάστιγα αυτής της χώρας είναι τα πολιτικά ανδρείκελα που την ρήμαξαν και που επενασυστήνονται ως σωτήρες. Η μόνη λύση θα ήταν να εξαφανίζονταν με κάποιο τρόπο αυτοί και τα μαγαζιά τους και να αναλάμβαναν κάποιοι πραγματικοί φιλέλληνες που θα υιοθετούσαν το βασικότερο δόγμα που θα έπρεπε να μας κατευθύνει, ότι είμαστε μόνοι μας και αυτή η πατρίδα είναι το σπίτι μας. Και όπως λέει και το ρητό: Όποιος δεν φροντίζει το σπίτι του, πέφτει και τον πλακώνει.
Καλό θα είναι να καταλάβουμε κάποτε ως πολίτες πως δεν υπάρχει δεξιά και αριστερά, παρα μόνο ιθαγενείς και Γκαουλάιτερς.

Ένα επίκαιρο ποιήμα

Αυτό το πολύ όμορφο ποιήμα, μου εστάλει μέσω ηλ. ταχυδρομέιου και θεωρώ πως είναι πετυχημένο. Φυσικά σκοπός δεν είναι να κακολογήσουμε μόνο την αριστερά, αφού όλες οι πολιτικές δυνάμεις κατέστρεψαν αυτήν εδώ τη χώρα μαζί. Αλλά ας πάμε στο ποιήμα:

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να γδέρνω, να μαδάω.
Να τρέφομαι απ’ το καθεστώς,
αυτό που … πολεμάω!

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να παίρνω χορηγίες,
επιδοτήσεις, αρπαχτές,
κονδύλια, αργομισθίες.

Θέλω να γίνω αριστερός
και στη δεξιά μου τσέπη,
να βάζω όσα ο λαός
σε μια ζωή δεν βλέπει.

Θέλω να γίνω αριστερός,
χρυσά να ‘χω κουτάλια
κι όταν μαζί μου διαφωνούν
να σπάω και κεφάλια.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να έχω ασυλία.
Θολές παρόλες να πετώ,
να γράφω και βιβλία.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Ένα με τους παρίες,
κοστούμι Αρμάνι να φορώ
δίπλα τους στις πορείες.

Θέλω να γίνω αριστερός,
ξερόλας τελοσπάντων,
κήνσωρ, Ιεροεξεταστής
και τιμητής των πάντων.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Μονά-ζυγά δικά μου.
Ο πιο στυγνός δικτάτορας
να ωχριά μπροστά μου.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να μένω στην Εκάλη.
Φασίστες, ρατσιστόμουτρα
να είναι όλοι οι άλλοι.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να εισβάλω στη Βουλή.
Να καταλάβω … έδρανο,
να κοιμηθώ πολύ.

Θέλω να γίνω αριστερός,
την ανεργία να σκίσω.
Δούλους πολλούς, εισαγωγής,
τον τόπο να γεμίσω.

Θέλω να γίνω αριστερός,
να σπάσω τα ταμπού.
Κόκα, παρτούζα κι αστακοί
να γίνουν του συρμού.

Θέλω να γίνω αριστερός
για να υμνώ τη φύση.
Ν’ αφήνω οικολογικές πορδές,
να καλλιεργώ χασίσι.

Θέλω να γίνω αριστερός
και να πουλώ κουλτούρα.
Να εξαίρω καλλιτεχνικά σκατά,
ξεράσματα και ούρα.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να βγάζω και φιρμάνια.
Να κάθονται όλοι προσοχή
στη γκέι περηφάνια.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να βρίζω τον Χριστό.
Αλλοδαποί θρησκόληπτοι
να μ’ έχουν για αρχηγό.

Θέλω να γίνω αριστερός,
τις εκκλησιές να κλείσω,
μπούργκες να βλέπω ολόγυρα,
πολλά τζαμιά να χτίσω.

Θέλω να γίνω αριστερός
και πολυπολιτισμικός.
Τις παραδόσεις τού Έλληνα
να θάψω δια παντός.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Μοντέρνος, ριζοσπάστης.
Δανδής και ανανεωτής.
Φελλός κι απεργοσπάστης.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να είμαι χιπ και τρέντι.
Άνεργοι, εργάτες και φτωχοί,
να μ’ έχουν για αφέντη.

Ελληνικές πορείες, απεργίες και ο Αίσωπος

Όλοι γνωρίζουμε τους μύθους του Αισώπου. Πρωταγωνιστές στους μύθους του Αισώπου είναι, κατά το πλείστον, ορισμένα ζώα, όπως η αλεπού, ο λύκος, το λιοντάρι, το ελάφι κ.ά. Κυρίως είναι διάλογοι μεταξύ ζώων που μιλούν κι ενεργούν σαν άνθρωποι, ενώ υπάρχουν και μερικοί με ανθρώπους ή θεούς. Πρόκειται για μικρά οικιακά αφηγήματα, διατυπωμένα με μεγάλη συντομία. Ο χαρακτήρας τους είναι ηθικοδιδακτικός, συμβολικός κι αλληγορικός.

Σήμερα Πέμπτη 4η Φεβρουαρίου 2016, θα αναφερθούμε στον παρακάτω μύθο που επαναλαμβάνεται.

Ήταν κάποτε ένας βοσκός που είχε ένα κοπάδι με αρκετά πρόβατα σε ένα καταπράσινο λόφο κοντά στο μαντρί και τα άφηνε να βοσκήσουν με την ησυχία τους.

Συνήθως περνούσε την ώρα του παίζοντας την φλογέρα του, αλλά να που μία μέρα την ξέχασε στο μαντρί.
Μην έχοντας τι να κάνει, σκέφτηκε να σκαρώσει μία φάρσα στους συγχωριανούς του. Ανέβηκε λοιπόν σε ένα βράχο και άρχισε να φωνάζει προς την κατεύθυνση του χωριού: «Βοήθεια συγχωριανοί. Λύκοι τρων τα πρόβατα μου. Τρέξτε. Βοήθεια.»

Οι άντρες του χωριού άρπαξαν ότι βρήκαν μπροστά τους και έτρεξαν να βοηθήσουν τον βοσκό, που μόλις τους είδε άρχισε να γελάει με το πάθημα τους.

Ο βοσκός, όπως φαίνεται, βρήκε πολύ αστείο αυτό που έκανε, αφού το επανέλαβε κάνα δυο φορές ακόμα και κάθε φορά οι συγχωριανοί του έτρεχαν να τον βοηθήσουν. Να όμως που μια μέρα, μια αγέλη πεινασμένων λύκων όρμισαν στο κοπάδι του βοσκού και άρχισαν να το ξεκληρίζουν. Τρομαγμένος ο βοσκός έβαλε τις φωνές και καλούσε σε βοήθεια: «Βοήθεια συγχωριανοί. Λύκοι τρων τα πρόβατα μου. Τρέξτε. Βοήθεια.» Κανείς όμως δεν πήγε να τον βοηθήσει αφού όλοι νόμιζαν ότι για άλλη μια φορά ήθελε να γελάσει μαζί τους.

Εκείνη την φορά οι μόνοι που γέλασαν ήταν οι λύκοι. Βρήκαν πρώτης τάξεως φαγητό και το έφαγαν με την ησυχία τους. Μόνο ένας άνθρωπος εκεί κοντά κάτι φώναζε αλλά όπως είναι γνωστό οι λύκοι δεν γνωρίζουν την ανθρώπινη γλώσσα για να καταλάβουν τι έλεγε και έτσι συνέχισαν ανενόχλητοι το φαγητό τους.

Αφού θυμηθήκαμε τον ανωτέρω μύθο, ας τον αποσυμβολίσουμε στο πνεύμα της ημέρας. Το πνεύμα της ημέρας είναι η μεγαλειώδης πανελλαδική απεργία και κινητοποίηση όλων ενάντια στα σκληρά και απάνθρωπα μέτρα που μας επιβάλει η Τρόικα, θεσμοί, δανειστές, εταίροι και όπως αλλιώς θέλουμε να τους αποκαλούμε.

Εδώ και 40 χρόνια, από τότε που οι αγελάδες ήταν παχιές, κυριαρχούσε η ιδέα του αριστερισμού και αριστερού σοσιαλισμού που καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα επί εποχής ΠΑΣΟΚ με κύριο σλόγκαν την "Αλλαγή", αλλιώς και "Περεστρόικα". Στο πνεύμα αυτής της εποχής τοποθετήθηκαν διάφοροι τσομπαναραίοι ως επικεφαλής των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και άλλων εργατικών σωματείων και για ψύλλου πήδημα οργάνωναν απεργίες και πορείες γιατί είχαν δικαιώματα και αυτά τα δικαιώματα ξεπλένονται μόνο με χρήμα (δανεικό). Έτσι αυτοί οι τσομπαναραίοι έβοσκαν τα πρόβατα με τα πλακάτ, σαλαγούσαν στα πέριξ της πλατείας Συντάγματος και επέστρεφαν χαρούμενοι στα σπίτια τους έχοντας κάνει περίπατο, γλυτώσει μια μέρα εργασίας και εκτονωθεί σε συνθήματα κατά της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ.

Εξάλλου το ρουσφέτι καλύτερα κρατούσε και ήταν ένας δίκαιος αγώνας για μια θέση στο δημόσιο. Έτσι άνευ λόγου και αιτίας οι τσομπαναραίοι βροντοφώναζαν εναντίον ανύπαρκτων λύκων και τα πρόβατα ακολουθούσαν μασουλώντας το σανό των "ΘΑ".

Σιγα σιγά οι απεργίες και οι πορείες έγιναν μια ρουτίνα, κάτι σαν σχολικές εκδρομές. Πολύ διαμαρτυρία και άγχος για τους λύκους, αλλά λύκοι πουθενά. Φυσικά ο χαβαλές που άρχισε να εμπεριέχει και αναρχικούς και λίγο δράση, καλά κρατούσε.

Εδώ που τα λέμε, το περπάτημα κάνει καλό στην καρδιά από την καθημερινή καθιστική ζωή σε μια καρέκλα μιας δημόσιας υπηρεσίας. Οι τσομπαναραίοι μεριμνούσαν και για την υγεία των εργαζομένων.

Μια μέρα ήρθε το πρώτο μνημόνιο και ακολούθησε και ένα δεύτερο. Πορείες, απεργίες, διαμαρτυρίες και αγανακτισμένοι που ούρλιαζαν ενάντια στους λύκους που πλέον κατασπάραζαν το κοπάδι. Τα πρόβατα γίνανε κριάρια και πλακώσαν τους τσομπαναραίους που έσπαγαν πλάκα με την ασφάλεια του κοπαδιού (ψηφοφόρων), αλλά τα μέτρα περνούσαν το ένα μετά το άλλο.

Το όπλο "απεργία, συγκέντρωση, διαμαρτυρία" που είχαν οι εργαζόμενοι πλέον είχε αδειάσει, γιατί όλες οι σφαίρες είχαν γίνει μπαλωθιές και δεν είχαν μείνει άλλες όταν κατέφθασαν οι λύκοι. Το μεγαλύτερο σοκ ήταν, όταν τα πρόβατα αντιλήφθηκαν πως τα αφεντικά των επαγγελματιών τσομπαναραίων ήταν οι λύκοι.

Βελάζανε τα πρόβατα μπροστά στη σφαγή και η απάντηση των λύκων ήταν ότι "δεν γνωρίζουν την προβατίσια γλώσσα για να καταλάβουν τι έλεγε" και έτσι συνέχισαν ανενόχλητοι το φαγητό τους.

Βέβαια ανάμεσα στους λύκους υπήρξαν και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις αγέλες. Έπρεπε να γίνει κάτι για να ηρεμήσουν τα πρόβατα και έτσι οι λύκοι με αλτρουιστικό πνεύμα αποφάσισαν να γλυτώσουν την σφαγή των προβάτων. Η μία αγέλη ήθελε φόρο αίματος, η άλλη αγέλη ήθελε τα πρόβατα να βόσκουν ανέμελα με νέους τσομπαναραίους. Μοιράσανε εκ νέου σανό και τα πρόβατα τρέξανε να υποστηρίξουν την μία ή την άλλη αγέλη. Ακούστηκαν απόψεις, έντονες αντιπαραθέσεις και έγιναν τσακωμοί. Μα τελικά, ποιά αγέλη λύκων είχε την καλύτερη λύση;

"Άμοιρα πρόβατα, δεν έπαψαν ποτέ να είναι λύκοι!"

Το μαγικό ελιξήριο της ανάπτυξης.

Ανέκαθεν σε αυτήν την παράξενη χώρα που ονομάζεται Ελλάδα, είχαμε συνηθίσει να ακούμε πάρα πολλές υποσχέσεις από τα πολιτικά κόμματα που υπόσχονταν την ευημερία μας και το ευρωπαϊκό όραμα μιας αναπτυγμένης, ισάξιας και ισοδύναμης χώρας μέλος της Ε.Ε.

Τα πακέτα Ντελόρ έρρεαν άφθονα, κυνηγήσαμε το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων το 1996 και τελικά τα καταφέραμε το 2004. Παντού έβλεπες οικοδομές και έργα, οι τράπεζες μοίραζαν ζεστό χρήμα και ο Έλληνας ζούσε την ουτοπία του.

Σιγά μην μας άγγιζε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, είχαμε ευρώ και είχαμε λεφτά να φάνε και οι κότες και το ενιαίο νόμισμα μας έκανε πιο Ευρωπαίους. Ειδικά η έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 έδειξε πως ο Έλληνας μπορεί να μεγαλουργήσει.

Δυστυχώς όμως όλη αυτή η λάμψη μας θάμπωσε και ως συνήθως επειδή ο πολίτης το αντιλαμβάνεται πάντα τελευταίος, ξαφνικά μια δυσοσμία, μια σαπίλα άρχισε να πλανάται στο αέρα. Ακόμα παραζαλισμένος ο Έλληνας πολίτης από τη συνεχή μέθη του χρήματος που σκόρπιζαν οι κυβερνήσεις επέλεξε να δαγκώσει το δόλωμα του τότε υποψήφιου πρωθυπουργού ότι: "Λεφτά υπάρχουν!".

Ξυπνήσαμε απότομα από το όνειρο της ευμάρειας και προσπαθήσαμε μέσα στο σοκ να αντιληφθούμε τι είχε συμβεί. Από τότε η χώρα μπήκε στον πειραματικό σωλήνα των "φιλελλήνων" εταίρων μας, που με υπεροψία μας έδωσαν αντιβιωτικά και φάρμακα που μας αρρώστησαν ακόμα πιο πολύ.

Δοσίλογες κυβερνήσεις διαδέχτηκαν η μία την άλλη, αιώνιοι αντίπαλοι συμμάχησαν για την καρέκλα και θυσίασαν μία πατρίδα και έναν λαό που υποφέρει μέχρι και σήμερα.

Σκοπός του άρθρου δεν είναι να αναλύσει τόσο τις προθέσεις και σχεδιασμούς των ντόπιων ή των ξένων "συμμάχων", αλλά να σταθεί στο μαγικό ελιξήριο που μας πλάσαραν όλοι τους και που λεγόταν ανάπτυξη.

Αυτό το μαγικό ελιξήριο που επί χρόνια ακούγαμε και που όλο ήταν στον δρόμο και θα έσωζε την οικονομία, θα μπαλαντζάριζε τα χρέη και θα έφερνε ψωμί στο τραπέζι του Έλληνα με μια δυνατή γροθιά στην ανεργία.

Γιατί όμως αυτό το μαγικό ελιξήριο κατέληξε να είναι ένα placebo; Γιατί δεν μας έσωσε; Σε όλες τις τελευταίες εκλογές κάθε υποψήφιος το παρουσίαζε σαν το χαπάκι που θα έφερνε την ανάπτυξη πιο γρήγορα απ'ότι μια ασπιρίνη σταματάει τον πονοκέφαλο.

Ως συνήθως οι φοβεροί μας "πολιτικάντηδες" ως άλλοι κομπογιανίτες διεφώνησαν στην θαυματουργό συνταγή του χαπιού. Παράλληλα υπήρχε και η επέμβαση των ειδικών (ΤΡΟΙΚΑ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) που χωρίς να έχουν σώσει έως τώρα κάποιον ασθενή, εξέφραζαν άποψη για τη σύσταση του χαπιού, ενώ παράλληλα ήταν και κάτοχοι της φαρμακοβιομηχανίας.

Επιστήμονες και ειδικοί με πομπώδες ύφος είχαν το τέλειο χάπι. Όλοι οι σωτήρες μαζί έτρεχαν να μας δώσουν το μαγικό ελιξήριο του Dr. Doxey, όπως στα Λούκυ Λουκ και οι εδώ ιθαγενείς έπεφταν στα τέσσερα προκειμένου να αποκτήσουν το φάρμακο που θα έσωζε την Ελλάδα, όχι τον Έλληνα (γιατί ο γεωγραφικός χώρος μπορεί και χωρίς κατοίκους).

Γιατί όμως αυτό το θαυματουργό φάρμακο δεν έκανε κάτι; Οι υπηρετώντες τα διάφορα κόμματα θα πεταχτούν να κατηγορήσουν τις διαδοχικές κυβερνήσεις, υπουργούς και θα δώσουν έμφαση στην τελευταία κυβέρνηση. Ουδείς αναμάρτητος θα πω εγώ για αρχή και θα προσθέσω ότι χωρίς να προσπαθώ να δώσω άφεση αμαρτιών στον Αλέξη, πάντα σε αυτή τη χώρα φταίει ο τελευταίος που παραλαμβάνει το καταχρεωμένο ταμείο. Ε λοιπόν, όχι δεν μπορώ να ξεχάσω τα 40 χρόνια κακοδιαχείρησης που μας οδήγησαν εδώ. Δεν μπορώ να ξεχάσω τα σκάνδαλα και σαφώς την ευθύνη που είχαν και θα έχουν πάντα οι κυβερνώντες έναντι στο λαό. Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για τα ψέμματα που είπαν, τα χρέη και το κυριότερο για την κοινωνική διαφθορά που καλλιέργησαν για να κρατήσουν τις καρέκλες τους. Κύριε παχύδερμε, δεν τα φάγαμε μαζί. Προσπαθήσατε να μας κάνετε συνενόχους ρίχνοντας μια πετσούλα, την ίδια στιγμή που ξεκοκκαλίζατε το γουρουνόπουλο. Κύριε παχύδερμε, το γουρουνόπουλο έριξε έξω την χώρα και όχι η πετσούλα.

Από εκεί και πέρα ας συνεχίσουμε την εξερεύνηση της απάντησης γιατί αυτή η ανάπτυξη είναι μόνο ένα placebo και έχει μικρότερη αξία και από την καραμέλα που πιπιλάνε όλοι οι ειδικοί γιατροί "σωτήρες".

1. Επί 40 χρόνια δεν υπήρξε ποτέ μία κεντρική στρατηγική για το προς τα που πάει η χώρα. Από την άμυνα της χώρας, μέχρι την οικονομική της ανάπτυξη, το τοπίο παρέμεινε θολό και αυτό γιατί κανέναν κυβερνήτη δεν τον ενδιέφερε η χώρα, παρά μόνο η καρέκλα και η μάσα.

2. Πόσες φορές η παραγωγικότητα επηρεάστηκε από αποφάσεις της Ε.Ε. και μας γύρισε μπούμερανγκ; Παράδειγμα η εντολή για μείωση των βοοειδών από την ΕΕ προ 2000 με αποτέλεσμα την ανάγκη εισαγωγής γάλακτος εν έτη 2015.

3. Πριν πάω στους αγρότες ας ξαναέρθουμε στους πολιτικούς μας που συνασπίστηκαν με τα διάφορα καρτέλ, νομιμοποίησαν την μίζα και επέτρεψαν στη διαφθορά να ανθίσει σε κάθε τομέα. Πόσοι διαπλεκόμενοι με βουλευτές στο τσεπάκι τους έβγαζαν νόμους με πόρτες και παράθυρα προς το συμφέρον τους; Έτσι μία μερίδα αγροτών με Porsche και συνεταιρισμούς πήρε στο λαιμό της, την αγροτική τάξη εισπράτοντας τεράστιες αποζημιώσεις. Όλοι θυμόμαστε πως το ίδιο κοπάδι στην Κρήτη το παρουσίαζαν ως 5 κοπάδια ή το εμβαδό των καλλιεργιών που ξεπερνούσε την Κρήτη και συναγωνιζόταν την Κύπρο. Αλλά όταν ο κυβερνών δεν τιμωρεί και στη χαρίζει για να τον ψηφίσεις καταλήγεις να κλέβεις και να είσαι και υπερήφανος κλέφτης.

4. Από εκεί και πέρα ας πάμε στους εθνικούς εργολάβους και στα έργα που δεν έγιναν ποτέ, αφήνοντας μηδενικές υποδομές για ανάπτυξη.

5. Ας ξαναεπιστρέψουμε στα καρτέλ που συνεννοημένα αύξησαν το κόστος ζωής και έβγαλαν πολλές φορές υπερκέρδη εις βάρος παραγωγών και καταναλωτών.

6. Το ελληνικό δημόσιο, το πιο χαοτικό σύστημα όπου δεν υπάρχει καμία διακλαδικότητα ανάμεσα στις υπηρεσίες και η γραφειοκρατεία των εντύπων που αλλάζουν με κάθε τροποποίηση νόμου οδηγούν σε νέους δαιδαλώδης λαβυρίνθους. Από την κακοδιαχείρηση εργατικών πόρων έως την κακοδιαχείρηση οικονομικών πορών για να λύσουν έναν γόρδιο δεσμό στον οποίο απλά προσθέτουν γαϊδουρόκομπους. Πάντα βέβαια με σκοπό την τακτοποίηση του ρουσφετιού.

7. Ανεπάγγελτοι γόνοι οικογενειών που κυβερνούν επί χρόνια και τεμπελχανάδες συνδικαλιστές που πολιτεύονται, δεν έχουν ιδέα τι θα πει ανάπτυξη, επιχείρηση και εργασία. Μην ξεχνάμε ότι αποφάσισαν να γίνουν πολιτικοί γιατί ακόμα και ψιλικατζίδικο θα το έριχναν έξω. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε σαφώς ότι αυτοί που έχουν την λύση στην οικονομία είναι οι ίδιοι που έχουν χρέη άνω των 300.000.000€ με τα κόμματά τους!

Και τώρα ερχόμαστε στους αλλοδαπούς ειδήμονες γιατρούς-μάγους που μας έδιναν ελιξήρια με την σέσουλα. Δεν θέλω να μπω στο τρυπάκι ότι για τα προβλήματα του Έλληνα, φταίνε πάντα οι άλλοι και δεν πρόκειται να αρχίσω συνομωσιολογικές θεωρίες περί Εβραίων, Μασόνων και Πεφωτισμένων, αλλά έχω κάποιους ενδοιασμούς για τις καλές τους προθέσεις.

1. Εφόσον ήξεραν την κατάσταση, γιατί δεν επενέβησαν προς το γενικό καλό της Ελλάδας και της ΕΕ; Προσωπικά η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη φάνηκε σαν τον τύπο που κερνάει την κοπέλα αράδα ποτά για να την μεθύσει και μετά να την γαμ... ρίξει στο κρεβάτι.

2. Γιατί όλοι αυτοί που πιπιλάνε επίσης την καραμέλα για το ελιξήριο της ανάπτυξης, δίνουν εντολές που όχι μόνο δεν βοηθούν αλλά καταλήγουν να είναι αντίξοες. Παράδειγμα τη στιγμή που στις χώρες τους η φορολογία μιας εταιρείας που ξεκινάει είναι με τέτοιο τρόπο ώστε να βοηθήσει την επιβίωσή της μέχρι να παράξει κέρδος, στην Ελλάδα μας διατάζουν να ζητάμε 100% προκαταβολή φόρου από μί καινούρια εταιρία που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της.

3. Γιατί από την μία κόπτονται για τα χρήματα που χάνονται, αλλά αντί να κυνηγήσουν τα κλεμμένα πολιτικών, εργολάβων κτλ, κυνηγάνε τον μέσο φορολογούμενο και την μέση επιχείρηση;

4. Γιατί ενώ πλέον έχουν την δυνατότητα νομοθετικής παρέμβασης, δεν προσπαθούν να υποστηρίξουν την δημιουργία ενός σταθερού νομοθετικού αναπτυξιακού προγράμματος που να εγγυάται την επένδυση κεφαλάιων από επενδυτές, αντί να διατάζουν στο κράτος να ψαλιδίζει όπως και όπου θέλουν εκείνοι με αποτέλεσμα την έλλειψη αξιοπιστίας και άρα την απομάκρυνση των επενδυτών;

5. Ενώ η οικονομία θέλει μετάγγιση αίματος παρακολουθούμε μια εμμονή με την πρωτόγονη ιατρική τεχνική της αφαίμαξης. Υποθέτω όταν τα παιδιά στην Αιθιοπία πεινούσαν η δικιά τους λύση θα ήταν η δίαιτα.

Μετά από όλες τις παραπάνω σκέψεις δεν θα ήθελα ποτέ ως επενδυτής να φέρω κεφάλαιο σε ένα κράτος που είναι πλέον στημένο για κλέψει. Το πρόβλημα δεν είναι το κόστος των εργατικών χεριών, το πρόβλημα είναι οι αντίξοες συνθήκες όπως οι απεργίες, αστάθεια νόμων που ξαφνικά από εκεί που σου χρωστούσαν σου πήραν και το βόδι, άδικες εισφορές, άδικοι φόροι, διαφθορά και παντελής έλλειψη υποδομών.

Δεν λέω πως δεν έχουμε μερίδιο ευθύνης! Αλλά πλέον είμαστε στην εντατική, λόγω τοξικότητας του μαγικού ελιξηρίου!