Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Πολιτική Ορθότητα

Ξαφνικά μια μέρα από το πουθενά μάθαμε την έννοια "πολιτική ορθότητα" που μας ήρθε από το εξωτερικό μεταφράζοντας το "political correctness". Κανονικά κάποιος θα περίμενε ότι η παραπάνω έννοια αναφέρεται σε ένα είδος ευγένιας, όπου λες την αλήθεια χωρίς να χρησιμοποιείς σκληρή γλώσσα.
Δυστυχώς αποδείχτηκε ότι πρόκειται μάλλον για την χειρότερη μορφή λογοκρισίας και καταπάτησης της ελευθερίας του λόγου έργκο της δημοκρατίας.
Ας προσπαθήσουμε όμως να αναλύσουμε τι δεν πάει καλά με την πολιτική ορθότητα.
Συνήθως όλοι ορθολογικά γνωρίζουμε ότι σε όλα τα θέματα υπάρχει ένα μαύρο και ένα άσπρο και για τους πιο ανοιχτόμυαλους υπάρχει μια λεπτή γκρίζα γραμμή. Ο διαχωρισμός των δύο χρωμάτων και η γκρίζα ζώνη βασίζονται στον ορθολογισμό και στην ανάλυση των θετικών και των αρνητικών επί ενός θέματος με πάντα γνώμονα την κοινή λογική και την σωστή επιχειρηματολογία που βασίζεται σε επιστήμες, ευρήματα και εμπειρίες.

Τι γίνεται όμως με όλα τα παραπάνω όταν εισέρχεται η πολιτική ορθότητα;
Κατ'αρχήν ο σκοπός της είναι να υπερασπιστεί δογματικά μια θέση που προωθείται για χ, ψ λόγους. Δεν παίζει ρόλο αν η θέση αυτή ορθολογικά δεν στέκει. Μέσω της πολιτικής ορθότητας το μαύρο απαγορεύεται, το λευκό γίνεται μια λευκή γραμμή και η δογματική άποψη μετατρέπεται σε ένα τεράστιο γκρίζο. Τι εννοούμε όμως με αυτό. Το χειρότερο είναι ότι όχι μόνο υπάρχει έλλειψη κοινής λογικής λόγω φανατισμού, αλλά και έλλειψη επιχειρημάτων λόγω μη ευρημάτων, επιστημονικών στοιχείων και όλα βασίζονται σε συγκεκριμένες εμπειρίες, ενώ ξεκινάει μια συνεχής αλλοίωση διαφόρων εννοιών μέχρι να ταιριάξουν στο δόγμα.
Έτσι για παράδειγμα αν η πολιτική ορθότητα υποστήριζε την χρήση ενός φαρμάκου, θα υπερτόνιζε ότι σώζει ζωές, αλλά δεν θα άφηνε να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από το ποσοστό επιτυχίας του φαρμάκου. Κοινώς αν το φάρμακο σώζει 1 στους 10 ασθενείς είναι αποτυχία, αλλά δεν είναι και καλά θέμα ποσοστών αλλά ότι σώζει.
Από την άλλη η πολιτική ορθότητα θα απαγόρευε την συζήτηση γύρω από τις παρενέργειες του φαρμάκου, ενώ προσπαθώντας να κηλιδώσει την ορθολογική αντιπαράθεση, λόγω έλλειψης επιχειρημάτων θα ονόμαζε τους αντίθετους αρνητές ή φαρμακοφοβικούς.
Έτσι με όπλα στρατευμένη επιστήμη, ΜΜΕ και λογοκρισία της αντίθετης άποψης και κηλίδωσης των αντιπάλων καταλήγουμε σε μία νέα μορφή απολυταρχισμού που όμως παραδόξως διαλαλεί πως είναι πολέμιος του απολυταρχισμού.
Και κάπου εδώ μου έρχεται στο μυαλό ένας υπέροχος μύθος του Αισώπου που μιλάει για την αλεπού με την κομμένη ουρά.
Μια αλεπού τριγύριζε μέσα στο δάσος πεινασμένη… Είχε τρεις μέρες να φάει και τα μάτια της γυάλιζαν από την πείνα… Αν πεις για τα σάλια της, δεν μπορούσε να τα κρατήσει μέσα στο στόμα της, καθώς η γλώσσα της κρεμόταν δυο πιθαμές.
Αλλά να ένας λαγός που η φουντωτή ουρά του ξεπρόβαλε μέσα από τους θάμνους! Ορμάει δίχως να σκεφτεί στον αναπάντεχο μεζέ. Μα… χραααπ! Μέσα στη χαρά της που θα γλίτωνε από την απελπισμένη πείνα δεν πρόσεξε το δόκανο ενός κυνηγού. Ευτυχώς που πιάστηκε μόνο η φουντωτή ουρά της, λάφυρο για τον άτυχο κυνηγό. Όσο για τον λαγό, έγινε καπνός μόλις άκουσε το βογκητό της αλεπούς.
Τώρα δεν έφτανε που ήταν πεινασμένη, ήτανε και κολοβή, το ρεζίλι δηλαδή των αλεπούδων… Μπροστά της έβλεπε όλες τις φίλες της αλεπούδες να σκάνε στα γέλια με το πάθημά της και να κουνάνε τις ουρές τους περήφανες και καμαρωτές… Ε, όχι!
– Κορίτσια, κορίτσια, ελάτε, μαζευτείτε κι έχω φοβερά νέα να σας πω! Ελάτε στο ξέφωτο για να δείτε την καινούρια μόδα για τη γούνα μας…
Η αλεπού μας καμώθηκε πως διαφημίζει καινούρια  αλεπουδοεμφάνιση πιο άνετη, πιο δροσερή, πιο ανάλαφρη.
– Βλέπετε εμένα; Είμαι ξαλαφρωμένη, τρέχω πιο γρήγορα, δε λαχανιάζω και σίγουρα δε σκέφτομαι πια πώς να προφυλάξω την ουρά μου! Τέρμα λοιπόν στις αλεπουδοουρές, μέσα στη μόδα και μεις!
Έγινε ένα σούσουρο και οι αλεπούδες την κοιτούσαν μ΄ απορία  και προσπαθούσαν να βρουν δίκιο στα λόγια της.
– Μα εσένα σε συμφέρει αυτή η εμφάνιση, για να μη φαίνεσαι πως είσαι κολοβή. Θέλεις και μεις να κόψουμε τις ουρές μας  για να μη φανεί το δικό σου κουσούρι. Ακούς εκεί! Πάμε κορίτσια και μην ακούτε τις αηδίες που μας λέει. Το συμφέρον της κοιτάει. Είμαστε αλεπούδες κι έχουμε τις ωραιότερες φουντωτές ουρές!
Η αλεπού μας κοκκίνισε, πρασίνισε και δεν είχε και ουρά να βάλει μες στα σκέλια της. Έφυγε ταπεινωμένη και ντροπιασμένη, γιατί όλοι κατάλαβαν πως δεν συμβούλευε τους άλλους επειδή πραγματικά ενδιαφερόταν για το καλό τους,  αλλά γιατί ήθελε να εξυπηρετήσει το δικό της προσωπικό συμφέρον.
– Πόσο πρέπει να προσέχουμε από κάποιους σαν κι αυτή και τις συμβουλές τους, λέγανε μετά οι αλεπούδες στα παιδάκια τους.


Έτσι όπως και η αλεπού, η πολιτική ορθότητα προσπαθεί να μας πείσει να κόψουμε την ουρά μας και αν φέρουμε αντίρρηση, τότε είμαστε φασίστες και ρατσιστές προς τις κολοβές αλεπούδες.

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Όταν πεθάνεις όλα παραγράφονται

Τις προάλλες πέθανε ο πρώην πρωθυπουργός Κων. Μητσοτάκης σε ηλικία 99 ετών. Όπως συμβαίνει πάντα στην Ελλάδα κάθε πολιτικό που εν ζωή όλοι βρίζανε ή είχε λερωμένη φωλιά, ξαφνικά με τον θάνατο τον ανακηρύσσουμε μέγα μορφή και ήρωα.
Ευρισκόμενοι σε περίοδο μνημονίων που οι ίδιοι οι πολιτικοί μας καταδίκασαν με την κακή τους διακυβέρνηση και διαφθορά, όλοι θυμήθηκαν τις προβλέψεις του Μητσοτάκη που είχε πει την αλήθεια για το μέλλον της χώρας και το ΔΝΤ.
Μεγάλα σπουδαία λόγια από πολιτικούς συμμάχους και αντιπάλους που για πραγματικούς ήρωες που θυσιάστηκαν για την πατρίδα δεν πρέπει να έχουν ειπωθεί.
Ειλικρινά δεν περίμενα κάτι διαφορετικό και είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον θα γραφτούν διθύραμβοι ακόμα και για προδότες όπως ο Σημίτης και ο Πάγκαλος.
Δεν ξεχνάμε και πόσο σπουδαίος απεδείχθη ο Αντρέας της Μιμής, της ροζ βίλλας και των Pampers κατόπιν θανάτου ο οποίος προετοίμασε την σημερινή κατάσταση διαφθείροντας τον Ελληνικό λαό και στο τέλος αφού τον χώσανε σε ένα παρτέρι για τάφο στο Α' νεκροταφείο, βάλανε πάνω και την επιγραφή: Η Ελλάδα για τους Έλληνες. Πόσο ειρωνικό. Σαν να βάζουμε στον τάφο ενός βιαστή ότι αγαπούσε τις γυναίκες.
Γενικότερα κανείς δεν αμφισβητεί ότι κάποιοι πολιτικοί υπήρξαν και έξυπνοι και ευφραδείς και προσωπικότητες, αλλά δεν υπήρξαν ηγέτες. Κάποιοι τους αποκαλούν ηγέτες γιατί ήταν καλοί τσομπαναραίοι των κομματικών στρατών και επί πλέον είχαν και ΜΜΕ που δημιουργούσαν εντυπώσεις ανδρών επιφανών.
Γενικότερα έχουμε αναφερθεί στα δεινά που έχουν προκαλέσει οι πολιτικοί σε αυτή την χώρα, γιατί ήταν οι κατάλληλοι υπαλληλίσκοι συμφερόντων και ήξεραν ότι θα απολαύσουν κατάλληλες αμοιβές, από καρέκλες έως χρήματα.
Και έτσι οι ηγέτες απλά ξεπούλησαν έναν λαό και μια χώρα, αντί να αναλάβουν την υπεράσπισή της. Εξάλλου η προδοσία είναι της μοδός.
Δεν νομίζω πως χρειάζεται να αναφερθώ στην ιστορία του αποθανόντος, μιας και υπάρχουν ως συνήθως σκοτεινά σημεία από αποστασίες έως Μακεδονίες που θα ξεχάσουμε, αλλά το ερώτημα είναι γιατί η προδοσία παραγράφεται;
Από την άλλη χωρίς να θέλω να κάνω κριτική στην ψυχολογική κατάσταση ενός συγγενούς έχω πάρα πολλές απορίες.
Κυριάκο, ποιός χαμογελάει ηλιθιωδώς στην κηδεία του πατέρα του; Προφανώς κάποιος που πλασάρεται ως μελλοντικός πρωθυπουργός και κάποιοι του είπαν: Όπου δεις φλας, χαμογέλα!
Φυσικά κι εγώ θα χαμογελούσα αν δεν ήμουν κοινός θνητός και είχα εξασφαλισμένο μέλλον για 100 γενιές.
Σκοπός δεν είναι να κάνω τον "Αντιμητσοτακηκό", αλλά αποτελεί λυπηρό όταν μέσα από επικήδειους γίνεται προσεκτική πολιτική ή διαφαίνεται η παντελής έλλειψη επαφής με την κοινωνία.
Και τι δεν ακούσαμε για τα εγγόνια και τα δισέγγονα και πόσο λεβέντης Κρητικός ήταν και άλλα πολλά, αλλά κατανοήσαμε το νόημα ανάμεσα στις λέξεις;
Ο Κων. Μητσοτάκης δημιούργησε και άφησε πίσω μια δυναστεία κρατικοδίαιτων που μονίμως θα εμπλέκεται στην πολιτική ζωή της χώρας και στην διακυβέρνησή της, ενώ θα εισπράττει κάτω από το τραπέζι.
Διαιωνίζεται το είδος εκείνων που με τα κόμματά τους, κατέστρεψαν την Ελλάδα, την παρέδωσαν σε τοκογλύφους, μέχρι και τα κόμματά τους έβαλαν μέσα και τώρα μας παρουσιάζονται ως σωτήρες.
Όλοι αυτοί οι Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες και Παπανδρέου, μαζί με άλλα μικρότερα ονόματα συνεχίζουν να κάνουν κήρυγμα ήθους, παρέα με ολιγάρχες και ΜΜΕ ενός συστήματος που προπαγανδιστικά έπεισε τους Έλληνες ότι φταίνε.
Δεν είναι θέμα πλέον δεξιάς και αριστεράς, μιας και οι μάσκες έπεσαν, αλλά πατρίδας.
Δυστυχώς όλες αυτές οι οικογένειες και πολλοί που πέρασαν ή είναι ακόμα στην Βουλή έχουν μόνη αξία το χρήμα.
Παραθέτω ένα όμορφο γραφικό της δυναστείας.
Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στον Ν. Πλαστήρα.
Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! “Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο”, είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.
Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ – πιστός φίλος του – αναφέρει:
Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα “Πλαστήρας” όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.
Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση – κι έμενε σ’ ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ’ αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».
Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω για να καλοτρώγω;».
Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό:
Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος πρωθυπουργός Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»
Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.
Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει:
- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί.
- Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!
Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.».
Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω:
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ – γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά – ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.


Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ OFFSHORE.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Όταν χαϊδεύεις φίδια...

Υπάρχει ένας αστικός μύθος που μάλλον προήλθε από το εξωτερικό όπου, μια οικογένεια αποφάσισε να πάρει για κατοικίδιο έναν πύθωνα, επειδή γιατί όχι, ο οποίος κυκλοφορούσε ελεύθερος μέσα στο σπίτι, επειδή και πάλι γιατί όχι; Μια μέρα, ο πύθωνας αποφάσισε να πάει να ξαπλώσει δίπλα στο παιδί της οικογένειας και να τεντωθεί, κάτι που επαναλάμβανε κάθε βράδυ. Οι γονείς το θεώρησαν γλυκούλι, μόνο που όταν το αποκάλυψαν στον κτηνίατρο, εκείνος τους ζήτησε να τον θανατώσουν, αφού ο πύθωνας τεντωνόταν για να μετρήσει το μέγεθος του παιδιού ώστε να υπολογίσει αν μπορεί να τον φάει.
Έτσι λοιπόν και η Τουρκία σαν κακομαθημένο, παραχαϊδεμένο κατοικίδιο των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή αποφάσισε να δείξει την πραγματική φύση της.
Εμείς ως Έλληνες το γνωρίζουμε και φυσικά πολλοί αφυπνισμένοι Ευρωπαίοι το γνώριζαν επίσης.
Καθοδηγούμενοι Ευρωπαίοι και Έλληνες πολιτικοί μας πουλάγαν θεωρίες για φιλικές σχέσεις και ευρωπαϊκή Τουρκία, αλλά τελικά το φίδι δεν μπορούσε να κρύψει την φύση του.
Σε μία Ευρώπη που αλλάζει και αρχίζει και αντιλαμβάνεται τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που δημιουργούνται από την απομόνωση του Ισλάμ σε γκέτο, την ασυμβατότητα των μουσουλμάνων με τα δυτικά πρότυπα κοινωνίας και τις τρομοκρατικές επιθέσεις, πως γίνεται πλέον να εμπιστευτούν μια χώρα που οδεύει προς χαλιφάτο;
Εδώ και χρόνια υπήρχαν εκατοντάδες άρθρα με αποδείξεις της συνεργασίας της Τουρκίας με το ISIS, το ISIL και τον FSA, με στρατόπεδα εκπαίδευσης εντός Τουρκίας, υγειονομική περίθαλψη τρομοκρατών, παροχή οχημάτων Toyota και εμπόριο πετρελαίου.
Το κεμαλικό όραμα μιας ευρωπαϊκής Τουρκίας το διαδέχθηκε μία βαθειά εθνικιστική ισλαμιστική πολιτική Ερντογάν που με μία "μαϊμού" προσπάθεια πραξικοπήματος σε μια νύχτα ξεριζώθηκαν χιλιάδες Τούρκοι από διάφορές κρατικές και στρατιωτικές θέσεις.
Ουσιαστικά μας έκανε καλό γιατί δημιουργήθηκαν κενά στο στράτευμα και στην πραγματικότητα αυτοσαμποτάρανε αυτό που έχτιζαν επί χρόνια. Ποσώς και μας ενδιαφέρει αν μπήκαν φυλακή οι Γκιουλενιστές, Κεμαλικοί κτλ αφού για εμάς δεν παύουν να είναι οι ίδιοι Τούρκοι του Σισμίκ, του Χόρα και των Ιμίων με τις ίδιες επεκτατικές βλέψεις.
Από την άλλη παρατηρούμε μια έλλειψη ελέγχου από τον Ερντογάν και τους βουλευτές του που πλέον κάνουν ανοικτές επιθέσεις στην Γερμανία, την Ολλανδία και την ΕΕ, ενώ μέσα στην αυταπάτη τους ότι είναι υπερδύναμη προσπαθούν να εκβιάσουν τις ΗΠΑ και την Ρωσία σε διάφορα διεθνή θέματα από την χρήση του Ιντσιρλίκ και την κατάσταση στην Κριμαία μέχρι το θέμα της Συρίας και των Κούρδων.
Το φίδι μετρήθηκε και πλέον έχει φτάσει σε ένα ικανό μήκος να αρχίσει να τρώει ή έτσι νομίζει, αφού οι συνεχόμενες στρατιωτικές ήττες στην Συρία και οι σφαλιάρες στην διεθνή πολιτική αρένα μάλλον δείχνουν ότι και ένα ποντίκι είναι δύσπεπτο.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε το μέλλον, αλλά πλέον είναι φανερό ότι το φλέρτ ΗΠΑ και Ρωσίας με τους Κούρδους είναι υπαρκτό, ενώ οι κραυγές του Ερντογάν δείχνουν κατανόηση της ήττας των μεγάλων σχεδιασμών για μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία και επιπλέον οι απειλές που ταυτίζονται με την ισλαμική εξτρεμιστική τρομοκρατία μόνο καλό δεν του κάνουν.
Όλα αυτά τα στοιχεία συνθέτουν μια παρανοϊκή προσωπικότητα που είτε κερδιθεί είτε χαθεί το δημοψήφισμα, όλα δείχνουν πως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για παν ενδεχόμενο να αντιμετωπίσουμε ένα θερμό επεισόδιο ενός ψυχικά ασταθούς πολιτικού και μιας εθνικιστικά τυφλωμένης θρησκόληπτης μάζας.

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

H Τσατσά



Πριν από μερικές μέρες ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ έκανε κάποιες επίμαχες δηλώσεις για τον Ευρωπαϊκό Νότο ότι έφαγε τα λεφτά του στα ποτα και στις γυναίκες (εννοώντας πόρνες).

Το θέμα είναι ότι ο ποιητής απεκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν έχει καμία σχέση με τα ιδεώδη ισότητας και σεβασμού ανάμεσα στα κράτη, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Τα στερεότυπα των Βορείων για τους Νότιους λαούς δεν έπαψαν να υπάρχουν και η οικονομική κρίση τα ενίσχυσε ακόμα περισσότερο.
Με ποιόν σκοπό όμως; Μα φυσικά με τον σκοπό της Ευρώπης των 2 ταχυτήτων, της οικονομικής ελίτ και των σκλάβων.
Πέρα από τις χλιαρές αντιδράσεις στο Ευρωκοινοβούλιο κάποιων ευρωβουλευτών νοτίων χωρών μετρημένων στα δάχτυλα, οι "άξιοι" εκπρόσωποί μας, κατάπιαν και αυτές τις δηλώσεις αμάσητες.
Στην Ελλάδα όμως τι έγινε; Μερικές χλιαρές αντιδράσεις από τα κόμματα και τα ΜΜΕ.
Από την άλλη είχαμε την κα Αναγνωστοπούλου του Σύριζα που ένιωσε θιγμένη ως πόρνη. Κατόπιν τούτου υπήρξε και η απάντηση από κάποιο εκολαπτόμενο κομματόσκυλο της ΟΝΝΕΔ ονόματι Εμμανουήλ Κούλας που την απεκάλεσε τσατσά και όχι πόρνη.
Ας αναλύσουμε όμως τα παράξενα και τα ευτράπελα.
Οι περισσότεροι από εμάς θιχτήκαμε γιατί νιώσαμε ότι ταυτιστήκαμε με εκείνον που τα τρώει σε ποτά και σε πόρνες και αδυνατώ να καταλάβω με ποιό σκεπτικό η κα Αναγνωστοπούλου ταυτίστηκε με τις πόρνες.
Το γνωμικό λέει ότι όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται.
Πάμε τώρα στο δεύτερο κομμάτι της ΟΝΝΕΔ. Ο Κούλας ουσιαστικά οδηγήθηκε σε παραίτηση, γιατί το σχόλιο ήταν σεξιστικό. Δεν ξέρω αν ήταν σεξιστικό ή απλά λαϊκιστικό και θα πρέπει κάποιοι να καταλάβουν ότι δεν έχει σημασία το είδος του σχολίου όσο η σοβαρότητα και η πολιτική ωριμότητα εκείνου από τον οποίο εκφράζεται. Ουσιαστικά αναδεικνύει και ένα άλλο πρόβλημα που οδηγεί μονίμως στο ίδιο πολιτικό αδιέξοδο την χώρα αυτή.
Ποιοί είναι οι πολιτικοί μας;
Ξέρουμε τα περί οικογενειοκρατίας όπου πολλοί χαμηλής νοημοσύνης ή κατάρτησης καταλήγουν βουλευτές, αλλά ποιοί είναι οι υπόλοιποι; Μα φυσικά πρόκειται για πολιτικά κομματόσκυλα που εκτρέφονται στα τραπεζάκια των ΑΕΙ και ΤΕΙ και που εμφανίζονται μαγικά με προσόντα, αλλά στην ουσία είναι ανώριμοι, ανεπάγγελτοι και αποστηρωμένοι μιας και δεν έχουν επαφή με τις ανάγκες και τα προβλήματα του πολίτη εφόσον κυνηγάνε μια καρέκλα.
Και ήρθε η ώρα να αναφερθούμε στην χλιαρή αντιμετώπιση αυτής της προσβλητικής δήλωσης και των τσατσάδων.
Η χλιαρή αντίδραση οφείλεται στο γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα μαζί με τα ΜΜΕ έκαναν μεγάλο αγώνα για να προπαγανδίσουν χρόνια πριν, αυτά που χρόνια μετά είπε ο Ντάισελμπλούμ. Πριν μεταφέρουν το χρέος των πολιτικών τους επιλογών στις πλάτες ενός λαού, έπρεπε πρώτα να τον πείσουν ότι είναι απατεώνας, τεμπέλης και "ότι μαζί τα φάγαμε".
Οι πραγματικές τσατσάδες του Ελληνικού λαού που τον εκπόρνευσαν στους Ευρωπαίους νταβάδες και αφού τον διέφθειραν, του έβγαλαν και το όνομα, ήταν φυσιολογικό να μην αντιδράσουν.
Φυσικά  δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι τσατσάδες είναι πρώην πόρνες και δεν υπάρχει τίποτα πιο ταιριαστό και περιγραφικό για τους σημερινούς πολιτικούς. Εκπορνεύτηκαν για μια θέση και μετά εκπόρνευσαν μία χώρα και έναν λαό.
Μαζί τους και οι ευρωπόρνες πολυτελείας στας Βρυξέλλας.

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Ο Λαγός




Πάντα θεωρούσα πως οι μύθοι του Αισώπου και τα ανέκδοτα περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο διάφορες ανθρώπινες καταστάσεις. Έτσι λοιπόν ας θυμηθούμε ένα κλασσικό ανέκδοτο.
Ένας Λαγός είχε την παράξενη συνήθεια να ρεμβάζει κάτω από ένα δένδρο.
Τα άλλα ζώα τον έβλεπαν εκεί αραχτό και τον ρωτούσαν γιατί είναι τόσο χαλαρός.
Περνάει η Αρκούδα:
-Τι κάνεις, Λαγέ;
-Ε! …τι να κάνω, Αρκούδα μου? Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου κι άμα μου κάνει κέφι, πηδάω και την Τίγρη.
Περνάει η Αλεπού:
-Πως πάει, Λαγέ;
-Ε! …τι να κάνω; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου κι άμα μου κάνει κέφι, πηδάω και την Τίγρη.
Περνάει ο Λύκος:
-Πως πάει, Λαγέ;
-Ε! …τι να κάνω; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου κι άμα μου κάνει κέφι, πηδάω και την Τίγρη.
Και έτσι και συνεχίστηκε.
Όποιο ζώο πέρναγε και τον ρωτούσε.
-Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου κι άμα μου κάνει κέφι, πηδάω και την Τίγρη.
Φυσικά στο τέλος όλα αυτά έφτασαν και στα αυτιά της Τίγρης και πέρασε να τον δει.
-Τι κάνεις, Λαγέ;
-Τι να κάνω; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου και που και που λέω και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα!

Και τώρα αφού γελάσαμε, ας ονομάσουμε τον Λαγό Τσίπρα και την Τίγρη Μέρκελ κατά το δημοψήφισμα του 2015.
Φυσικά υπάρχουν και άλλοι λαγοί που πουλάγαν αντιμνημονιακή αντίσταση, όπως ο Σαμαράς.
Αν πάμε και πιο παλιά που κάποιοι φώναζαν "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" και όχι μόνο έκαναν κονόμα από ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, αλλά και μπροστά τους, σούζα.

Aπό ανέκδοτα και μύθους έχουμε πολλά, οπότε μπορείτε να αναμένετε συνέχεια.

Αν κάποιους τους ενοχλεί η κριτική λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και προσπαθούν να με χαρακτηρίσουν ως χειροκροτητή κάποιας ιδεολογίας, ας απαντήσω πως σκοπός είναι η κριτική σε όλα τα κακώς κείμενα και η πρώτη ανάρτηση περιγραφής του μπλόγκ είναι ξεκάθαρη.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Τι καταλάβαμε από την επίσκεψη Ομπάμα;



Από την 15η έως την 16η Νοεμβρίου 2016 είχαμε μία ξεχωριστή επίσκεψη που έκανε κάποιους εθνικά υπερήφανους, γιατί βρεθήκαμε στο επίκεντρο του κόσμου μιας και ένας "πλανητάρχης" πάτησε μετά από πολλά χρόνια το πόδι του στην Ελλάδα.
Φυσικά δεν μιλάμε για κάποιον τυχαίο, αλλά για τον κάτοχο βραβείου Νόμπελ Ειρήνης Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα.
Πραγματικά δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω, αλλά θα προσπαθήσω να σταθώ σε κάποια σημαντικά σημεία παράγοντες που κάποιοι δεν είδαν τυφλωμένοι από την γκλαμουριά της επίσκεψης.
Θα τονίσω πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσός, αλλά μάλλον αντιπερισπασμός.
Ας ξεκινήσουμε με τον κ. Ομπάμα για να φτάσουμε στην ηγεσία μας και εν κατακλείδι στο συνολικό απολογισμό της επίσκεψης.
Αυτός ο υπέρμαχος της ειρήνης έχει άλλους 2 μήνες προεδρίας που σημαίνει ότι μιλάμε για ένα πρόσωπο που εκπροσωπεί έναν σημαντικό μεν θεσμό, αλλά με ημερομηνία λήξης δε.
Τα φώτα της δημοσιότητας έκλεψε και συνεχίζει να απασχολεί ο Ντ. Τραμπ που αναμένεται να αναλάβει το προεδρικό αξίωμα σε 2 μήνες. Στην παγκόσμια πολιτική και διπλωματική σκηνή υπάρχει ένα μούδιασμα και μία ανησυχία γιατί ο Τραμπ είναι ένας άγνωστος Χ παράγοντας που έως ότου να δείξει τα πρώτα σημάδια πολιτικής του, καλύπτεται από ένα πέπλο αβεβαιότητας και ασάφειας που οφείλεται στον χαρακτήρα του και την προεκλογική του εκστρατεία.
Γνωρίζουμε ότι ο Ομπάμα ήταν ενάντιος στον Τραμπ και υποστήριξε την Χ. Κλίντον παρά το γεγονός ότι 7 χρόνια πριν όταν έκανε ο ίδιος προεκλογική εκστρατεία είχε δηλώσει ότι η Κλίντον ήταν ακατάλληλη για την θέση προέδρου.
Από πολλές πηγές και γεγονότα υπάρχουν στοιχεία ότι τόσο η Κλίντον όσο και ο Ομπάμα δεν είναι απλές μαριονέτες της Νέας Τάξης Πραγμάτων, αλλά ενίσχυσαν και το δόγμα μιας γενικής αναταραχής σε όλο τον πλανήτη, από την ανατροπή καθεστώτων μέχρι την αραβική άνοιξη και την δημιουργία του ISIS με την σημερινή κατάσταση στη Συρία, Ιράκ και Ν. Τουρκία.
Αλλά ας επιστρέψουμε στον Ομπάμα, αυτόν τον ευχάριστο σόουμαν με τις ατάκες που έδωσε μια χολυγουντιανή λάμψη στο Προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ.
Αυτός ο ειρηνοποιός κράτησε ανοιχτό το Γκουαντάναμο παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις για κλείσιμο καΙ ανθρώπινα δικαιώματα. Αύξησε την παρουσία στρατιωτών σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη, παρά τις υποσχέσεις για αποστρατικοποίηση. Κατέστρεψε την μεσαία οικονομική τάξη με υπέρογκη φορολογία, ενώ η δήθεν φορολόγηση των πλουσίων ήταν μηδαμινή μπροστά στις νομοθεσίες που τους απέφεραν διπλάσια κέρδη. Διέλυσε το σύστημα υγείας με το Obamacare, μιας και ήταν ανίκανος να εφαρμόσει κοινωνική πολιτική. Σκότωσε εκατοντάδες με drones και αύξησε τις πωλήσεις όπλων κατά 8%.

Φυσικά κάποιος θα πει πως κοίταξε το συμφέρον των ΗΠΑ και εννοείται πως κανείς δεν διαφωνεί ότι ένας αρχηγός κράτους έχει κύριο γνώμονα το συμφέρον της πατρίδας του, αλλά όλα δείχνουν ότι υπηρέτησε περισσότερο την ΝΤΠ που έχει επιλέξει τις ΗΠΑ σαν άρμα της ατζέντας τους.
Μετά από αυτή την εισαγωγή ας ασχοληθούμε με την επίσκεψη στην Ελλάδα. Προφανώς αυτή η τελευταία περιοδεία δεν έχει να κάνει με αγάπες και λουλούδια, αλλά με εκκρεμότητες που θέλει να προλάβει μέσα στους 2 τελευταίους μήνες.
Ήρθε στην Ελλάδα λοιπόν και ο κόσμος ξετρελάθηκε, ενώ η κυβέρνηση ύψωσε αυτή την επίσκεψη σαν λάβαρο της διευθέτησης του χρέους, ενώ η αντιπολίτευση υποτίμησε το γεγονός λόγω ημερομηνίας λήξης του αξιώματος.
Τέσσερα είναι τα βασικά σημεία της επίσκεψης και ύπο το πρίσμα της εισαγωγής που έκανα θα προσπαθήσουμε να τα εξετάσουμε και να κάνουμε την κριτική μας.
1. Η πιο σημαντική είναι η πρώτη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο ΠτΔ έθιξε απευθείας όλα τα θέματα που μας καίνε ως χώρα και είναι σημαντικά. Αυτά είναι το οικονομικό (χρέος, λιτότητα), το Μακεδονικό (σκοπιανό και κατακρεούργηση της ελληνικής ιστορίας με ένα κρατίδιο σφήνα), το Κυπριακό (όπου από το σχέδιο Ανάν έως σήμερα συντελείται μία τεράστια αδικία εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ελληνισμού) και το μεταναστευτικό/προσφυγικό/εποικιστικό.
Αυτό που εισπράξαμε από τον Ομπάμα ήταν να βήξει στο Κυπριακό, να ξεροκαταπιεί στο Μακεδονικό, να πει ότι αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες χρέους - λιτότητας και να καταδικάσει τη τελευταία και να μας πεις τι καλοί άνθρωποι που είμαστε και ταΐζουμε της γης τον κάθε πικραμένο και ανθρωπιστές κτλ κτλ κτλ
Με λίγα λόγια είδαμε υπεκφυγές και λόγια που χαϊδεύουν αυτάκια.
2. Η συνάντηση Ομπάμα - Τσίπρα έδειξε πόσο καλές σχέσεις και άνεση υπάρχει ανάμεσα σε υπαλλήλους της ΝΤΠ και την στιγμή που όλοι ασχολούνταν με τις γραβάτες, ουσιαστικά απλά συναντήθηκαν για να μιλήσουν για κάτι προμελετημένο-προσχεδιασμένο που σύντομα θα δούμε. Εδώ το σχόλιο που μπορώ να κάνω είναι μόνο ότι μάλλον ο Μητσοτάκης δεν πήρε δαχτυλίδι μιας και ο Τσίπρας συμφέρει και το έδειξε, άρα θα συμβεί κάτι που θα φαντάζει νίκη Τσίπρα και θα τον ξανανεβάσει στα μάτια του κόσμου.
3. Η επίσκεψη του Ομπάμα στην Ακρόπολη και το Μουσείο της ίσως να είναι το κύριο θετικό στοιχείο, εφόσον αποτελεί από μόνο του μια δωρεάν τουριστική διαφήμιση. Βέβαια ο τουρισμός δείχνει πως μάλλον προοριζόμαστε για γκαρσόνια.
4. Η ομιλία στο Ίδρυμα Νιάρχος. Αυτή η ομιλία ήταν η αποκορύφωση του θεάματος. Ήρθε σε μία χώρα που τρεφόμαστε από τα πολλά άδεια λόγια και μας είπε περισσότερα. Εκμεταλλευόμενος την ψυχολογία της ελληνικής μάζας και την χολυγουντιανή του λάμψη, μας πέταξε μερικές ελληνικές λεξούλες και αναφερόμενος στην κοιτίδα της δημοκρατίας και τους αρχαίους πέταξε ένα "Ζήτω η Ελλάς" και το κοινό ήρθε σε οργασμό, ενώ δεν ξέχασε να μας πει με άλλα λόγια το σλόγκαν του Πασοκ "Πρώτα ο Πολίτης".

Και μένουμε τώρα με την απορία τι ήρθε τελικά να κάνει εδώ. Πρώτα ήρθε να πουλήσει όπλα. Μην ξεχνάμε πως τα ΜΜΕ είχαν ήδη ξεκινήσει μια προπαγάνδα για το F-35 του στυλ, θα το έχουν οι Τούρκοι και όχι εμείς; Είναι πολύ πιθανό να ενημέρωσε τον Τσίπρα για το πως πρέπει να κινηθεί και ποιά είναι τα σχέδια της ΝΤΠ, εφόσον μάλλον κάτι θα γίνει με το χρέος. Ήρθε να μας χαϊδέψει τα αυτάκια και να μας τονώσει την ψυχολογία, έχοντας μελετήσει την ψυχολογία της ελληνικής μάζας.
Μα θα πει κάποιος, πως θα πάρουμε όπλα, αφού δεν έχουμε να φάμε; Επειδή το μνημόνιο και τα δάνεια δεν είναι τίποτα άλλο από ξέπλυμα χρήματος που περνάει δια μέσω της Ελλάδας για να καταλήξει στην Γερμανία, ουσιαστικά ότι κοπεί από το χρέος θα διατεθεί στην αγορά όπλων και έτσι θα σταματήσει η Γερμανία να είναι μοναχοφάης.
Η αναφορά του Ομπάμα στο ΝΑΤΟ και την Ελλάδα και το πως ξοδεύουμε το 2% του GDP σε όπλα είναι η ένδειξη, αλλά και η επίπληξη στους άλλους Νατοϊκούς "συμμάχους" ότι ήρθε η ώρα να γράψετε επιταγές και να διαψεύσετε τον Τραμπ που δεν βλέπει κέρδος στο ΝΑΤΟ.
Ας κάνουμε τώρα και μια κριτική στην ελληνική μάζα και τις αντιδράσεις της μπροστά στην επίσκεψη Ομπάμα. Ως μάζα, όπως και πολλοί Αμερικανοί τυφλώθηκαν από την χολυγουντιανλη λάμψη. Θυμίζει πολύ η αντίδραση της μάζας εκείνη την παλιά ελληνική ταινία "Καλωσήρθε το δολλάριο". Το γεγονός ότι πολλοί διακατέχονται από έναν πολιτισμικό κομπλεξισμό έναντι της Δύσης τους έκανε να τυφλωθούν διπλά. Ακόμα και η αντιπολίτευση έτρεξε ως κομπάρσος να φάνει και να βγάλει σέλφι με τον Αστέρα των ΗΠΑ. Χαρήκαν οι τριτικοσμικοί ιθαγενείς που ο αποικειοκράτης μοίρασε λεκτικές χάντρες και καθρεφτάκια, ενώ ουσιαστικά ήρθε να κανονίσει με τον φύλαρχο πόσους φόρους υποτέλειας ή σκλαβους να πάρει.
Για τους επόμενους μήνες θα πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνιση, γιατί τα ωραία λόγια τα λέει κάποιος σε μία γυναίκα που θέλει να ρίξει στο κρεβάτι.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Αξιοκρατία στην Ελλάδα



Μετά τον ανασχηματισμό της 6ης Νοεμβρίου 2016 της κυβέρνησης Σύριζα, έγινε ιδιαίτερα αισθητή η έννοια της αναξιοκρατίας για εμάς και της αξιοκρατίας σε ένα κόμμα.
Προφανώς και το τρανταχτό παράδειγμα είναι η "πιτσιρίκα" υπουργός Εργασίας Αχτσιόγλου "πνευματικό παιδί" του πρώην πλέον υπουργού Κατρούγκαλου. Συγγνώμη, αλλά ακόμα και για τους τύπους κωλύομαι να τους ονομάσω κύριους ή κυρίες, πολιτικούς που καταστρέφουν την χώρα.
Ακούστηκαν πάρα πολλά με κύριο σκοπό είτε να δώσουν άφεση αμαρτιών στην "πιτσιρίκα" με το πλούσιο βιογραφικό, είτε να της επιτεθούν για λόγους πολιτικής. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από εκείνη για να φτάσουμε στο ευρύτερο πρόβλημα της αξιοκρατίας στην ελληνική κοινωνία.
Προφανώς υπάρχουν εκατοντάδες άλλοι νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία με τα ίδια ή και περισσότερα προσόντα. Τι είναι αυτό που έκανε ένα "πιτσιρίκι" υπουργό;
Μα προφανώς το γεγονός ότι είναι κομματόσκυλο.
Δυστυχώς ο όρος "κομματόσκυλο" αποτελεί το βασικότερο προσόν για οποιαδήποτε ανέλιξη σε αξίωμα σήμερα.

Προφανώς κάποιοι δυσκολεύονται να αντιληφθούν ότι πήγαμε κατά διαόλου, γιατί το παράδειγμά της είναι η κορυφή του παγόβουνου 40 ετών κομματόσκυλων όλων των κομμάτων. Όλοι ξέρουμε για τα τραπεζάκια των κομμάτων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, για τους πολιτικοποιημένους καθηγητές και για το πως ακόμα και κουμπούρες καταλήγουν με πτυχίο επειδή το τραπεζάκι είτε ήταν ευνοούμενο από καθηγητές, είτε προπυλάκιζε καθηγητές.
Ας προχωρήσουμε στα μεταπτυχιακά, όπου φοιτητές τουρίστες απέκτησαν τίτλους μην έχοντας φανεί πότε στο Ίδρυμα Σπουδών. Φυσικά μην ξεχνάμε και πολιτευόμενους που μετά την "βολευτική" καρέκλα σε μια νύχτα εμφανίστηκαν με διδακτορικά.
Όχι δεν με ενδιαφέρουν τα πτυχία τους, γιατί όλοι ξέρουμε πως υπάρχουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά κονσέρβες που αναμένουν για πολιτικές χάρες. Όλοι ξέρουμε πόσο πολιτικές είναι οι θέσεις στις Βρυξέλες και όλοι ξέρουμε πως κάποιοι εμφανίζουν φανταστικά βιογραφικά που τους φτιάχνουν άλλοι.
Όσοι έχουμε φτύσει αίμα για κάποιο μεταπτυχιακό ή διδακτορικό, γνωρίζουμε πόσο εύκολα μπαίνει ένα όνομα σε δημοσίευση με δουλειά άλλου ή πόσο εύκολα δεν μπαίνει το όνομα κάποιου, παρόλο που εκείνος έκανε την δουλεία.
Επιστρέφοντας στο εν λόγω "πιτσιρίκι", επιτύχει ή αποτύχει, προφανώς όπως όλοι οι αποτυχημένοι πολιτικοί αυτής της χώρας, θα έχει ήδη εξασφαλίσει κάπου κάπως μια καβάτζα, από βουλευτιλίκι, έως καθηγητιλίκι ή θέση στας Ευρώπας.
Φυσικά δεν παραβλέπουμε και το κρεβάτι κάποιου γιατί είτε άντρας είτε γυναίκα, οι σεξουαλικές χάρες και αυτές κάπως ξεπληρώνονται.
Και εν τέλει γιατί μιλάμε; Για άλλον ένα Καρανίκα με βιογραφικό αυτή τη φορά.
Τώρα κάποιοι που φοράνε παρωπίδες θα σπεύσουν να με κατηγορήσουν ως υποστηρικτή άλλου κόμματος.
Θα απαντήσω τα εξής που αποτελούν και το τελικό συμπέρασμα του σημερινού θέματος πέρι αξιοκρατίας.
Ποιός κατέστρεψε κάθε είδους κριτίριο περί αξίας; Μα φυσικά το ίδιο πολιτικό σύστημα που κάνει το μπερδεμένο για το ποιός θέλει αριστεία και αξιοκρατία περισσότερο.
Όπως έγραψα στην αρχή και λόγω της μνήμης χρυσόψαρου του Ελληναρά, η αξιοκρατία θυσιάστηκε στον βωμό του πολιτικού κέρδους. Στρατιές αγραμμάτων μπήκαν σε θέσεις που απαιτούσαν προσόντα, απλά γιατί ήταν κομματικά πρωτοπαλίκαρα. Ακαδημαϊκές θέσεις καταλήφθησαν με έναν ισοπεδωτικό νόμο Παπανδρέου το 82 και ξεκίνησε η γιγάντωση των πολιτικών παρατάξεων στα ΑΕΙ. Ναι, εκείνα τα φυτώρια που παράγουν Αχτσιόγλου, Παπαμιμίκους και άλλους.
Για ποιά ακριβώς αξιοκρατία μιλάμε όταν κάποιοι θεωρούν ως εργασία την χομπίστικη ενασχόληση με ένα κόμμα; Μήπως δεν θυμόμαστε πως εκτός από την Ατσιόγλου και άλλα κομματικά παιδιά υπηρέτησαν Βρυξέλες για την κονόμα σαν τον υιό Ζαγορίτη που τον μάθαμε από την θητεία του στο πολεμικό μουσείο καθώς σχεδίαζε πολεμικές επιχειρήσεις στα βρακία της εθνικής μας πορνοστάρ Αλεξανδράτου;
Ο όρος δε του "επιστημονικού" συνεργάτη, μάλλον δείχνει ότι η κομματικοποίηση και όχι η πολιτικοποίηση έχει γίνει επιστήμη.
Ας μπούμε και πιο βαθειά στην αξιοκρατία και των άλλων αφού όλοι μαζί αποτελούν το σάπιο πολιτικό σύστημα.
Ο Μητσοτάκης τζούνιορ που είναι και αρχηγός κόμματος με την παρέμβαση Σημίτη δεν βρέθηκε σε Διευθυντική θέση; Ποιός; Αυτός που κατακρίνει  κλητήρες των 700 ευρώ, αλλά μιλάει για αξιοκρατία.

Να προχωρήσουμε σε θέματα οικογενειακής αξιοκρατίας; Καραμανλήδες, Βαρβιτσιώτες, Μπακογιάννηδες, Παπανδρέου, Γεννηματά και λοιποί γνωστοί και άγνωστοι που άλωσαν δημόσιες θέσεις και αξιώματα και αργότερα μας κούνησαν το δάχτυλο.
Όσες γραβάτες και να φορέσουν ή να μην φορέσουν, όσα βιογραφικά από χρυσό και να μας πλασάρουν είναι Καρανίκες στην ψυχή και την νοοτροπία και αποτελούν καταδίκη για κάθε μορφή αξιοκρατίας.
Ο άξιος είναι επικίνδυνος και πρέπει να εξοντωθεί!