Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Χημειοφοβία: εγχειρίδιο εκμετάλλευσης του φόβου απέναντι στα χημικά!

Το συγκεκριμένο άρθρο το θεωρώ πολύ σημαντικό και το αναρτώ για να διασωθεί, μιας και το αρχικό blog δεν υπάρχει.


(To Zyklon B γράφει την στήλη Sci-zophrenia στο Fridge.gr)

"Αποφεύγω τα χημικά όσο μπορώ"

"Που ξέρεις τι χημικά έχει μέσα!"

"Σκέτη χημεία είναι αυτό το προϊόν"

...όλες τους είναι ατάκες των οποίων κάποια παραλλαγή όλο και κάπου θα έχεις πετύχει. Μπορεί εσύ να κοιτάς με ελαφριά απορία όταν ξεστομίζονται μπροστά σου, αλλά η συνεννόηση μεταξύ "μυστών" έχει ολοκληρωθεί, μέσα από κανάλια μυστικά και σε επίπεδα που δεν τα πιάνεις. Ο κοινός τους κώδικας, με αυτή την λέξη μετέφερε κάμποσο νόημα: για αρχή, όπου "χημικό" είναι σίγουρα κάποια βλαβερή ουσία -- χημικό και καλό δεν γίνεται, χημικό καλό μόνο νεκρό, που θα φώναζε και η Χρυσή Αυγή αν είχε αντινεοεποχίτικη συνείδηση.
Η λέξη "χημικό" χρησιμοποιείται συνάμα έχοντας το φορτίο του μη-φυσικού, του "τεχνητού", του "κατασκευασμένου σε εργαστήριο" -- πράγμα που αξιωματικά είναι "κακό" και, φυσικά, μπορεί να αποτελέσει εξαίσια απάντηση στην ερώτηση "γιατί τα χημικά είναι κακά;". Μην μπεις στον κόπο να κάνεις διευκρινιστικές ερωτήσεις -- ως εκεί "γνωρίζουν" για αυτά τα "χημικά", δεν τους χρειάζεται δα και τίποτα παραπάνω για να τα αποφύγουν: οποιαδήποτε απάντηση που θα λάβεις θα είναι "αναμάσημα" και "διασκευή" πάνω στα "βασικά".
Καλωσήλθες στον υπέροχο κόσμο της χημειοφοβίας, της τέχνης του να φτάνει το σκατό στην κάλτσα κάθε φορά που ακούς κάποιο χημικό όνομα, τόσο γρήγορα που να προκαλεί sonic boom! Η χημειοφοβία ορίζεται ως "ο παράλογος φόβος προς τις χημικές ενώσεις" -- και αν γνωρίζεις τα ελάχιστα, δηλαδή πως τα πάντα γύρω μας καθώς και τα ίδια μας τα σώματα ΕΙΝΑΙ χημικές ενώσεις, συμπεραίνεις πως αυτά τα άτομα πρέπει να είναι πολύ τρομαγμένα και με τάσεις... αυτοκτονίας (άκου Nirvana - I Hate Myself and Want to Die). Κάθε άλλο, όμως -- όχι, αυτά τα άτομα δεν είναι τόσο τρομαγμένα όσο θα περίμενες. "Έχει σύστημα", βλέπεις, η φάση, το οποίο βασίζεται στο τι αντιλαμβάνεσαι ως "χημικό" και τι... νοητικές κωλοτούμπες μπορείς να κάνεις μέσα σου για να καταπραϋνεις την γνωστική ασυμφωνία.
Ω, πόσο σε ιντριγκάρει το παραπάνω, πόσο θες να παίξεις με αυτούς τους ανθρώπους και τις φοβίες τους! Θα σε διευκολύνω, κάνοντάς σου τον υποβολέα έτσι ώστε να συντάξεις μια "ομιλία" (για κοινό, για κρασοπαρέα, για το Φεσιμπούκι σου) ή ένα κείμενο για την ιστοσελίδα σου που θα "συγκινήσει" τις "ευαίσθητες ομάδες", γαργαλώντας τις εκεί ακριβώς που πρέπει! Στο τέλος θα έχεις στα χέρια σου ένα "έργο" που δεν θα έχει τίποτα να ζηλέψει από πολλά κείμενα που κυκλοφορούν ευρέως, επιτελώντας "κοινωνικό έργο" με τον "ενημερωτικό τους χαρακτήρα". Δώσε βάση, επίσης, πως στην δημιουργία του αριστουργήματός σου ΔΕΝ θα πούμε ψέμματα! Θα χρησιμοποιήσουμε αλήθειες, οι οποίες "βγαίνουν" σωστές αν ψαχτούν τα επιμέρους κομμάτια τους -- θα τις περάσουμε όμως μέσα από το μπλέντερ της προπαγάνδας, προσθέτοντας μερικές πινελιές σοφιστείας τύπου "ακούγεται λογικό άρα είναι".
Τσίμπα χαρτί ή μαγνητοφωνάκι και πάμε να σε κάνω μάγκα για ακόμα μια φορά!

Άρχισε χώνοντας ονόματα χημικών ουσιών αβέρτα!

Αν θες να σύρεις τον χορό του πανικού, φρόντισε να μπορείς να το κάνεις σωστά, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους! Πρέπει να αναφέρεσαι σε οποιαδήποτε ουσία με το χημικό της όνομα, και όχι με το κοινό γνωστό της. Έτσι, λέμε πυριδοξίνη, κιτρικό οξύ, ακετόνη και υποχλωριώδες νάτριο αντί για βιταμίνη B6, ξινό, ασετόν και χλωρίνη -- κάθε σου λέξη πρέπει να ηχεί στα αυτιά σαν οδοντιατρικός τροχός. Μη φοβάσαι, πολύ λίγα άτομα θα κάτσουν να ψάξουν "τι είναι αυτά", εξάλλου "δεν είναι χημικοί" -- αλλά αν έχεις αμφιβολίες προλόγισε με την φράση "χημικά όπως".
Και μόνο που θα αναφερθεί η λέξη "χημικό" και δουν ότι ακολουθούν "στην γλώσσα μου αλλά ακαταλαβίστικοι" όροι, θα σφίξουν οι χαλαρές τους σούφρες, διότι το μυαλό τους θα ανασύρει αυτό που είναι όλα τα χημικά: παράξενες σκόνες σε μπουκάλια με επιγραφή "Προσοχή, Δηλητήριο, Καυστικό, Εύφλεκτο" και τα σχετικά προειδοποιητικά σήματα, αποκλειστικά ενδημικά είδη εργαστηρίου, τα οποία όταν αφήνουν τον "βιότοπό" τους για να μπουν στις κρέμες και τα φαγιά μας μάς γαμάνε τον αγάμητο.
Μπορείς να τσιμπήσεις έξτρα πόντους αναφέροντας την "συνθετική"/"τεχνητή" τους φύση, παρέχοντας έτσι ένα γαργάλημα σε άλλα ενδιαφέροντα αντανακλαστικά των χόμο που έχεις αναλάβει να "διαφωτίσεις" ή αναφέροντας "γράμματα και αριθμούς" μαζί. Η τελευταία τεχνική είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική: οι λέξεις γίνονται πιο ακαταλαβίστικες, δίνουν σε πολλούς την αίσθηση του "σίγουρα συνθετικό προϊόν" και... ε, αν δεν καταλαβαίνει και είναι και χημικό πρέπει να είναι επικίνδυνο, τι στο διάολο θες για να το πιάσεις, έχει νούμερα μέσα!
Αν ψάχνεις τέτοιες ονομασίες κοίτα κατά ονοματολογία IUPAC μεριά και θα έχεις στα χέρια σου την 5-[(E)-2-(4-υδροξυφαινυλο)-αιθενυλο]βενζολο-1,3-διόλη (ή trans-3,5,4'-τριϋδροξυστιλβένιο αν τρόμαξες ακόμα και εσύ), την 1,3,7-τριμεθυλοξανθίνη ή το 2-οξοπροπάνιο αντί για ρεσβερατρόλη, καφεΐνη ή ασετόν. Στην περίπτωση που δυσκολευτείς με τούτα -πιθανό το βλέπω- πάνε σε πιο εύκολους αλφαριθμητικούς μπαμπούλες, στα γνωστά έψιλον που ακολουθούνται με έναν τριψήφιο αριθμό. Όλοι γνωρίζουμε πως τα έψιλον είναι κακά και γιαυτό τα αποφεύγουμε! Εδώ αρχίζεις αρχίζεις να φτύνεις Ε100 , Ε300 και Ε901 αντί για... κουρκουμίνη (αυτό που δίνει στον κουρκουμά το κίτρινο του χρώμα), βιταμίνη C και κερί μέλισσας!
Λίγη προσοχή μόνο! Θα ήταν αντιπαραγωγικό να αναφέρεις πως όλη η ύλη τριγύρω μας από τον αέρα που αναπνέουμε μέχρι το νερό που πίνουμε και τα κύτταρά μας έχουν χημική υπόσταση και κατά συνέπεια μπορούν να "λεχθούν" με ένα χημικό όνομα, είτε από εκείνα τα "ακαταλαβίστικα" είτε με τα ακόμα χειρότερα "ακαταλαβίστικα με αριθμούς". Εξίσου ακατάλληλο θα ήταν να αναφέρεις πως η αδυναμία του ακροατή/αναγνώστη σου να προφέρει κάτι με ευκολία δεν το καθιστά σώνει και καλά επικίνδυνο, παράξενο ή εξωτικό -- ούτε καν "προϊόν εργαστηρίου": οι φυσικές ουσίες είναι χημικές, ο όρος "χημικό" δεν είναι ρεζερβέ μόνο για τεχνητά προϊόντα εργαστηρίου.
Στην περίπτωση που κάνεις το λάθος και σου ξεφύγουν -σαν από γλίστρημα της γλώσσας, σαν σαρδάμ βρε- τα παραπάνω που είπαμε να μην αναφέρεις, μην μου αγχωθείς! Είναι αρκετά σύνθετα και βαθιά νοήματα και δεν πρόκειται να τα πιάσουν. Τι έγινε, τους ρίξαμε κάπως και χαλάστηκαν; Μια άλλη -μάλλον εντελώς αδύνατη και σουρεαλιστική- θεώρηση θέλει τα δεδομένα όταν "δεν συμφωνούν με τις ήδη διαμορφωμένες απόψεις τους" να τρώνε κατευθείαν "block" (kick/ban για τους "Παλαιούς") από τα αντιληπτικά τους φίλτρα και τον όποιο χώρο  με ταμπέλα "ιδέες προς προβληματισμό" θα μπορούσαν να καταλάβουν στο μυαλό τους.

Ανάφερε ζοφερή προέλευση, σύνθεση, ομοιότητες ή χρήσεις του χημικού!

Αχ, αν ήξεραν μονάχα τι τρώνε και με τι πασαλείβονται! Θα τους τα αποκαλύψεις όλα όμως, να δουν τι ράμματα τους πέρασαν άλλοι στην γούνα τους όταν κοιμόντουσαν τον ύπνο του... μαλάκα. Τους αρέσει η μενθόλη, η χαρακτηριστική οσμή και γεύση της μέντας; Καιρός να αλλάξει αυτό, όταν μάθουν πως οι εταιρίες δεν τρέχουν σαν παλαβές στους κάμπους να μαδήσουν όποια μέντα βρουν μπροστά για τις τσίχλες και τα σαμπουάν τους αλλά την συνθέτουν χημικά.
Η σύνθεση συνήθως ξεκινάει από μυρσένιο πάνω στο οποίο επιδρούν με λίθιο -ναι, γνωστό για την τοξικότητά του και ως φάρμακο σε άτομα με ψυχιατρικές νόσους- και διαιθυλαμίνη, ένα χημικό που μυρίζει πολύ άσχημα και είναι διαβρωτικό! Ήσυχοι δεν θα μείνουν ούτε οι λάτρεις της βανίλιας, ή μάλλον οι λάτρεις της βανιλίνης, δηλαδή της 4-ύδροξυ-3μεθοξυβενζαλδεΰδης! Η ζήτησή της για παγωτά και γλυκίσματα έκανε την βιομηχανία να μην ικανοποιείται πλέον από τις ποσότητες που μπορεί να σου δώσει το "ιδιότροπο" φυτό της, αλλά να την παρασκευάζουν από παραπροϊόντα της βιομηχανίας χαρτιού που περιέχουν λιγνίνη!
Τα παραδείγματα εδώ μπορούν να συχενιστούν επ' άπειρον με τον βενζολικό δακτύλιο που υπάρχει σε πάρα πολλές ενώσεις -με υπενθύμιση πως το βενζόλιο βγαίνει από επεξεργασία πετρελαίου- την κοβαλαμίνη που στο μόριό της περιέχει κοβάλτιο -του οποίου ισότοπα χρησιμοποιούν για ραδιοθεραπεία!- ή την σουκραλόζη, εκείνο το γλυκαντικό που είναι οργανοχλωριούχος ένωση με δύο δακτύλιους όπως το... φημισμένο εντομοκτόνο DDT! Χαμός, πανικός, κλάμα και ιδρώτας -- μιας που είπαμε ιδρώτα, και το νερό δεν είναι το πιο αθώο συστατικό άπαξ και μπορεί να φτιαχτεί από πολύ επικίνδυνες ουσίες!
Καλό θα ήταν να κρατήσεις για τον εαυτό σου τα παρακάτω, δεν ενδιαφέρουν τους συνομιλητές/αναγνώστες σου: νερό θα μπορούσες να λάβεις είτε αντιδρώντας το "εξαιρετικά εύφλεκτο/εκρηκτικό" υδρογόνο με το "οξειδωτικό" οξυγόνο, να το πάρεις σε μπουκάλι από κάποιο κατάστημα ή να στο φέρουν επεξεργασμένο από τα λύματα της βρωμερότερης θάλασσας-βόθρου του πλανήτη. Αν το τελικό προϊόν καθαριστεί επαρκώς και προσεκτικά τότε δεν παίζει ρόλο η προέλευσή του -- αν το τελικό προϊόν που κρατάς είναι "καθαρό νερό", τότε η όποια διαφορά βρίσκεται μόνο στο κεφάλι σου, αν τύχει να μάθεις την "άσχημη" προέλευσή του.
Επίσης το ότι κάτι μπορεί να συντεθεί από επικίνδυνα υλικά (υδρογόνο -- ναι, είναι και "καύσιμο πυραύλων") δεν σημαίνει πως είναι σώνει και καλά επικίνδυνο ή πως έχει προσμίξεις από τα επικίνδυνα αντιδρώντα -- τούτο είναι απλά λανθασμένη οπτική: η φύση μιας χημικής ουσίας δεν καθορίζεται από τα μεμονομένα άτομα που την αποτελούν αλλά από το σύνολό τους, τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους και την αλληλεπίδραση αυτού του συνόλου με... εσένα ή τον κόσμο γύρω της.
Χμ ναι, καλά όλα τούτα αλλά... το νερό "χρησιμοποιείται στους πυρηνικούς αντιδραστήρες" -- θα έπινες εσύ κάτι που χρησιμοποιείται σε πυρηνικό αντιδραστήρα; Βάλε εδώ ακόμα ένα λιθαράκι στα παραπάνω, πως μια ουσία μπορεί να έχει πολλές χρήσεις, μην σε τρομάζουν όμως, διότι μια ουσία μπορεί να έχει πολλές ιδιότητες: το χλωριούχο κάλιο που χρησιμοποιείται ως αρκετά ασφαλές υποκατάστατο του αλατιού, χρησιμοποιείται επίσης και στην εκτέλεση θανατικής ποινής μέσω ένεσης -- φάε το σε λογικές ποσότητες, απλά μην το σουτάρεις στις φλέβες σου.
Ίσως αναρωτηθείς όμως -- γιατί πολλά χημικά θα μπορούσαμε να πούμε πως προέρχονται από "παράξενες", "τρομαχτικές" ή "ακάθαρτες" πηγές; Γιατί να φτιάξεις πράγματα που θα φαγωθούν, από "προϊόντα πετρελαίου", "υποπροϊόντα επεξεργασίας μετάλλων ή χαρτιού" κτλ.; Εδώ η απάντηση έχει δυο στελέχη: το πρώτο είναι το προφανές, πως για να συνθέσεις πολλές ουσίες κάπου πρέπει να βρεις τα αρχικά συστατικά -- με τον ίδιο τρόπο που τα βρίσκει η συκιά στον βόθρο σου και κάνει τα πιο γλυκά σύκα. Δεν είχες δα την ψευδαίσθηση πως τα υλικά που χρησιμοποιούμε μας τα αφήνουν οι εξωγήινοι γείτονές μας το βράδυ όταν κοιμόμαστε, έτσι;
Το δεύτερο είναι πως η χημική βιομηχανία δεν παίζει με "στραγάλια" από άποψη ποσοτήτων: θέλει εκατοντάδες τόνους πρόδρομων ουσιών και αξιοποιεί πηγές από τις οποίες μπορεί να τις εξάγει σε μεγάλες ποσότητες και όσο το δυνατόν πιο φθηνά -- τίποτα δεν πετιέται, αν μπορείς να το εκμεταλλευτείς παραπάνω.  Εδώ έρχονται τα "πετρέλαια", το "ό,τι πετάει η χαρτοβιομηχανία, πάω και το μαζεύω διότι έχει μέσα καλούδια που με ενδιαφέρουν" κτλ.
Αν συνεχίζει να σε τρομάζει η προέλευση των πρόδρομων ουσιών τότε καλύτερα άλλαξε πλανήτη: ακόμα και στην επεξεργασία "φυτικών" ουσιών (βλέπε ζάχαρη) θα δεις πολλές φορές πως χρησιμοποιούνται χημικά που θα σε τρόμαζαν, που έχουν και αυτά "ύποπτη προέλευση" ή που από μόνα τους "θα μπορούσαν να γίνουν επικίνδυνα". Για να μπορέσεις να κοιμηθείς το βράδυ, τσίμπα και το take home message από όλα τούτα: Ναι, τα τελικά προϊόντα που φτάνουν σε εσένα είναι "καθαρισμένα" και δεν έχουν προσμίξεις από τις αρχικές πηγές τους, ούτε από ενδιάμεσα στάδια (όταν τύχει να έχουν, ξεσπάει τεράστιο σκάνδαλο) -- τα μασίνια που ανιχνεύουν τέτοιες προσμίξεις γίνονται όλο και πιο ευαίσθητα, πράγμα που δουλεύει προς συμφέρον μας.

Αποτέλειωσέ τους με φρικαλέες παρενέργειες των ουσιών για τις οποίες μιλάς!

Εδώ είναι τα ωραία! Βάρα στο κόκκαλο με μπρίο, διότι φθάσαμε στο σημείο που επιβεβαιώνει τον όποιο αναγνώστη ή ακροατή σου: θα τους αναφέρεις τα φρικαλέα αποτελέσματα που φέρνει η επαφή με την όποια χημική ουσία. Το παιχνίδι είναι πολύ απλό. Ψάχνεις την ουσία και διανθίζεις "το θέμα" με οποιαδήποτε σχετικό κίνδυνο μπορεί να βρεις: αλλεργίες, παρενέργειες, αποτελέσματα υπερδοσολόγησης. Μην μασάς, τα πάντα χωράνε: από τ' ότι φέρνει αέρια, ναυτία, ζαλάδες, άσθμα μέχρι πονόκοιλους, πνευμονικό οίδημα, εγκεφαλικές βλάβες, ηπατικές βλάβες και φυσικά τον μπαμπούλα όλων, τον καρκίνο! Αν πετύχεις και κάποιο σύμπτωμα που δεν το γνωρίζεις ή καλά καλά δεν μπορείς να το διαβάσεις, βάλε το και αυτό μέσα -- ακούγεται άγνωστο και τρομαχτικό, πράγμα που προσθέτει στο εφέ.
Θες έμπνευση; Έχει αναφερθεί δυσκοιλιότητα, κούραση, εμετοί, αφυδάτωση και μεταστατική ασβεστοποίηση των μαλακών μορίων από λήψη χοληκαλσιφερόλης! Η λήψη ρετινόλης και συγγενών ουσιών μπορεί να προκαλέσει κύρωση ήπατος, αύξηση της ενδοκρανιακής πίεσης, γωνιακή χειλήτιδα, τερατογενέσεις και οστεοπόρωση! Το διττανθρακικό νάτριο μπορεί να προκαλέσει σοβαρότατο ερεθισμό των ματιών, του δέρματος και της αναπνευστικής οδού, μέχρι και αλκάλωση, η οποία μπορεί να γίνει θανάσιμη. Το οξικό όξυ, άλλο ένα επικίνδυνο χημικό που υπάρχει σε ορισμένα προϊόντα στην κουζίνα σου, μπορεί να προκαλέσει μόνιμες ζημιές στο πεπτικό σου σύστημα ή στα μάτια σου, είναι καυστικό, μπορεί να καταστρέψει τα δόντια σου και η χρόνια έκθεση σε αυτό μπορεί να προκαλέσει πνευμονικό οίδημα ή διάφορες μορφές άσθματος -- μην ξεχάσεις επίσης πως ορισμένες πηγές αναφέρουν πως είναι μεταλλαξιογόνο σε ορισμένους οργανισμούς και εύφλεκτο!
Αντιθέτως, να λησμονήσεις να αναφέρεις πως τα αποτελέσματα μιας ουσίας πάνω σε έναν οργανισμό εξαρτώνται από την φύση της, την δοσολογία την οποία λαμβάνεται (ή την συγκέντρωση στην οποία βρίσκεται), την οδό πρόσληψης, το αν η έκθεση σε αυτή είναι χρόνια ή οξεία και φυσικά από τον οργανισμό ο οποίος εκτίθεται. Ξέχνα να αναφέρεις πως πονοκέφαλο, ναυτία, σπασμούς, κρίσεις, εμετούς, κώμα και θάνατο μπορεί να προκαλέσει ακόμα και το νερό όταν καταναλωθεί σε πολύ μεγάλες ποσότητες.
Δεν υπάρχει 100% ασφαλής ουσία, ανεξαρτήτως προέλευσης. Ζεις σ' έναν άκρως επικίνδυνο πλανήτη, μωρό μου, που τα πάντα θα μπορούσαν να σε βλάψουν. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες (οι παρενέργειες) και οι αλλεργίες υφίστανται για όλες τις γνωστές ουσίες και έχουν να κάνουν με τον μηχανισμό δράσης τους και με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου. Ένα άλλο ψιλοφακτάκι, επίσης, είναι πως ακόμα και για την πιο αθώα ουσία υπάρχει πάντα μια δόση που αυτή εκδηλώνει τοξικότητα, που μετατρέπεται δηλαδή σε "δηλητήριο".
Οι ουσίες οι οποίες θεωρούνται "ασφαλείς" είναι οι ουσίες που απλά έχουν χαμηλό ποσοστό εμφάνισης παρενεργειών και σχετικά μεγάλη "απόσταση" μεταξύ της δόσης που θα λάβεις συνήθως, με αυτήν που θα έβλαπτε μεγάλο μέρος αυτών που θα την λάμβαναν. Διαβάζοντας πως μια ουσία είναι βλαπτική, μπορείς για αρχή να κάνεις διπλό κλικ στο wetware σου, στο προγραμματάκι με το όνομα "ανιχνευτής μπούρδας" -- στην συνέχεια μπορείς να κάνεις ερωτήσεις όπως "τι δόσεις λαμβάνει ένας άνθρωπος από αυτή την ουσία;", "σε τι συγκέντρωση βρίσκεται γύρω μου;", "τι συγκεντρώσεις/δόσεις έχουν αποδειχθεί βλαπτικές και σε τι πειραματικά μοντέλα;" και τέλος "υπάρχουν επιδημιολογικά στοιχεία στους ανθρώπους;". Σαν να νιώθεις πως τα έχουμε ξαναπεί όλα τούτα, διάσπαρτα μέσα από την στήλη Sci-zophrenia, δεν νομίζεις;

Χέστηκαν πάνω τους από τον τρόμο, και τώρα; Διορθώσαμε την χημειοφοβία;

Φυσικά! Είναι γνωστό πως αν ειρωνευτείς κάποιον ή τον κάνεις να νιώσει βλάκας με ριπές πληροφορίας, το ίδιο κιόλας βράδυ θα βάλει ένα ποτάκι, θα κάτσει ρεμβάζοντας τα άστρα από το μπαλκόνι του και πέσει σε βαθιά περισυλλογή γύρω από όλα όσα του είπες και από το πόσο εσφαλμένες μπορούν να είναι οι απόψεις του. Το χάραμα θα τον βρει να γκουγκλάρει μανιασμένα, διψασμένος για πληροφορία -- και είναι πολύ πιθανόν να αναθεωρήσει τις απόψεις του και να σου αφήσει μάλιστα και ευχαριστήριο μήνυμα στο φουμπού σου! Άκου και το Ζαϊκλόνι, τόσο καιρό αυτή τη δουλειά κάνει με αυτήν εδώ την στήλη!
Η χημειοφοβία είναι πολυπαραγοντική "νόσος". Από την μια ίσως φταίει πως πολλοί άνθρωποι δεν ήρθαν πρακτικά σε επαφή με την χημεία στο σχολείο (εργαστήριακή επίδειξη στο μάθημα της χημείας) και την έχει γνωρίσει μόνο ως "βαρετή επιστήμη στο χαρτί". Από την άλλη η ενημέρωση του κόσμου περί χημείας συνήθως έρχεται μέσω MME, και είναι πολύ ευκολότερο από αυτά να σου μείνει η τρομολαγνεία και μια έκρηξη σε κάποιο εργοστάσιο που δηλητηρίασε μια ολόκληρη επαρχία, παρά μια πιο "καθημερινή" και "ανεπαίσθητη" παρέμβαση της χημείας στην ζωή μας.
Ίσως έφταιξε επίσης το  ρεύμα "λατρείας της χημείας" με το που η οργανική χημεία ιστορικά πήρε τα πάνω της και άρχισε να φτιάχνει συνθετικές βαφές και πολλά φάρμακα, το οποίο σιγά σιγά μετατράπηκε σε ρεύμα χημειοφοβίας, όταν φάνηκε πως η όλη ιστορία δεν έχει μόνο θετικά αλλά και αρνητικά -- μην σου κάνει εντύπωση, έτσι είναι τα ρεύματα, δεν απαιτούν γνώση του αντικειμένου, "ιδεολογία", νοοτροπία ή σκέψη από την μεριά του θιασώτη τους, απαιτούν απλά το να κυλήσεις μαζί τους ζητοκραυγάζοντας ή γιουχάροντας. Μη φοβάσαι, κανείς "συνάδελφος" δεν θα σου κάνει τεστάκι να δει πόσο έχεις ψάξει το θέμα για το οποίο εκδηλώνεις τόσο θερμά "πιστεύω".
Ζημιά επίσης κάνει πιθανότατα και το "απόμακρο" (ή έστω το στερεότυπο του απόμακρου) του "γνώστη" ακαδημαϊκού, που φοβίζει τον κόσμο όσον αφορά την επιστήμη της χημείας, τον κάνει να νιώθει "λίγος" απέναντι σε τούτον, αλλά πάνω από όλα δεν μπορεί να κατανοήσει αυτά που λέει ή νιώθει πως τον προσβάλλουν. Έτσι ο δρόμος ανοίγει για "γνώστες" πιο φιλικούς προς το πόπολο -βλέπε mercola.com- με πιο κατανοητά λογάκια, και πάνω από όλα κατανόηση και ανοιχτές αγκάλες για τους φοβισμένους. Πού θα πας μανάρι μου, στον ξενέρωτο πολυλογά με τις δύσκολες λέξεις που νιώθεις πως ίσως σε εμπαίζει ελαφρώς, ή στον σωστό που νιώθει τους φόβους σου και σου έχει σίγουρες απαντήσεις με απόλυτα μονοσύλλαβα "ναι ή ου" στα ερωτήματά σου;
Ίσως η λύση πρέπει να έρθει και από τις δυο πλευρές, αλλά να πρέπει να κοπιάσουν λίγο πιο πολύ οι "γνώστες" και οι "ακαδημαϊκοί". Ο φόβος για τις χημικές ουσίες δεν είναι πλήρως αδικαιολόγητος -- εδώ είναι που χρειάζονται άτομα που θα κάνουν γόνιμο διάλογο με... απλές ερωτήσεις.
Για αρχή, τι εννοεί ο κόσμος όταν λέει "χημικά"; Ας συμφωνηθεί πρώτα αυτό, ώστε να υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας -- δεν μπορείς να μιλάς με ένα κοινό όταν για έναν βασικό όρο άλλο εννοείς εσύ και άλλο το ακροατήριό σου. Στο επόμενο βήμα θα μπορούσαν να ακουστούν οι ανησυχίες "του κόσμου", και να διαχωριστούν σε βάσιμες για τις οποίες καλό θα ήταν να ξεκουνηθούμε και να κάνουμε κάτι και αβάσιμες: ένα άτομο μπορεί να φοβάται το... ασκορβικό οξύ στην πορτοκαλάδα και το εξασθενές χρώμιο στο νερό -- το ότι ο πρώτος φόβος του είναι μπούρδα (χμ, αυτό πες του το ευγενικά και διπλωματικά διότι αλλιώς θα κλείσει σαν στρείδι) δεν σημαίνει πως και ο δεύτερος είναι ανυπόστατος, αντιθέτως μπορεί να αποτελεί σοβαρότατη ανησυχία.
Τέλος, χρήσιμο θα ήταν να σπάσει η "ειδικολαγνεία" και το "δεν είμαι χημικός άρα δεν μπορώ καν να πλησιάσω το θέμα". Όχι, οι χημικοί δεν γνωρίζουν τα πάντα, δεν γνωρίζουν απέξω όλες τις ουσίες με τα χημικά τους ονόματα, ούτε γνωρίζουν απέξω και ανακατωτά την φαρμακολογία και την τοξικολογία τους. Όχι, οι χημικοί δεν έχουν τρίτο εγκεφαλικό "ημισφαίριο". Κοινώς, έναν βασικό έλεγχο για το τι χημικό είναι η "ριβοφλαβίνη" μπορείς να τον κάνεις και εσύ χωρίς πτυχίο χημείας. Επίσης, πολλές φορές είναι αντιπαραγωγικό να περιμένεις από έναν επιστήμονα να σου μιλήσει με σιγουριές επιπέδου δόγματος, μιλάς με επιστήμονα, όχι με ιερέα κάποιας θρησκείας. Ένα "ίσως" , "μάλλον ναι" ή "δεν υπάρχει γενικός κανόνας, κρίνουμε κατά περίπτωση" μπορεί να ακούγονται πιο αβέβαια από ένα  βροντερό "ναι/όχι", αλλά συνήθως είναι πιο αληθινά αν κόπτεσαι για... αλήθειες. Το μόνο που σου μένει για να κρίνεις την τόση πληροφορία που έχεις σήμερα στα χέρια σου, μέσα από το υπολογιστομαραφέτι, είναι η κριτική ικανότητα... Γι' αυτό και δεν με παίρνει ύπνος τα βράδια.
Ως την επόμενη φορά, λιγότερος φόβος, περισσότερο ψάξιμο!

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Πολιτική Ορθότητα

Ξαφνικά μια μέρα από το πουθενά μάθαμε την έννοια "πολιτική ορθότητα" που μας ήρθε από το εξωτερικό μεταφράζοντας το "political correctness". Κανονικά κάποιος θα περίμενε ότι η παραπάνω έννοια αναφέρεται σε ένα είδος ευγένιας, όπου λες την αλήθεια χωρίς να χρησιμοποιείς σκληρή γλώσσα.
Δυστυχώς αποδείχτηκε ότι πρόκειται μάλλον για την χειρότερη μορφή λογοκρισίας και καταπάτησης της ελευθερίας του λόγου έργκο της δημοκρατίας.
Ας προσπαθήσουμε όμως να αναλύσουμε τι δεν πάει καλά με την πολιτική ορθότητα.
Συνήθως όλοι ορθολογικά γνωρίζουμε ότι σε όλα τα θέματα υπάρχει ένα μαύρο και ένα άσπρο και για τους πιο ανοιχτόμυαλους υπάρχει μια λεπτή γκρίζα γραμμή. Ο διαχωρισμός των δύο χρωμάτων και η γκρίζα ζώνη βασίζονται στον ορθολογισμό και στην ανάλυση των θετικών και των αρνητικών επί ενός θέματος με πάντα γνώμονα την κοινή λογική και την σωστή επιχειρηματολογία που βασίζεται σε επιστήμες, ευρήματα και εμπειρίες.

Τι γίνεται όμως με όλα τα παραπάνω όταν εισέρχεται η πολιτική ορθότητα;
Κατ'αρχήν ο σκοπός της είναι να υπερασπιστεί δογματικά μια θέση που προωθείται για χ, ψ λόγους. Δεν παίζει ρόλο αν η θέση αυτή ορθολογικά δεν στέκει. Μέσω της πολιτικής ορθότητας το μαύρο απαγορεύεται, το λευκό γίνεται μια λευκή γραμμή και η δογματική άποψη μετατρέπεται σε ένα τεράστιο γκρίζο. Τι εννοούμε όμως με αυτό. Το χειρότερο είναι ότι όχι μόνο υπάρχει έλλειψη κοινής λογικής λόγω φανατισμού, αλλά και έλλειψη επιχειρημάτων λόγω μη ευρημάτων, επιστημονικών στοιχείων και όλα βασίζονται σε συγκεκριμένες εμπειρίες, ενώ ξεκινάει μια συνεχής αλλοίωση διαφόρων εννοιών μέχρι να ταιριάξουν στο δόγμα.
Έτσι για παράδειγμα αν η πολιτική ορθότητα υποστήριζε την χρήση ενός φαρμάκου, θα υπερτόνιζε ότι σώζει ζωές, αλλά δεν θα άφηνε να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από το ποσοστό επιτυχίας του φαρμάκου. Κοινώς αν το φάρμακο σώζει 1 στους 10 ασθενείς είναι αποτυχία, αλλά δεν είναι και καλά θέμα ποσοστών αλλά ότι σώζει.
Από την άλλη η πολιτική ορθότητα θα απαγόρευε την συζήτηση γύρω από τις παρενέργειες του φαρμάκου, ενώ προσπαθώντας να κηλιδώσει την ορθολογική αντιπαράθεση, λόγω έλλειψης επιχειρημάτων θα ονόμαζε τους αντίθετους αρνητές ή φαρμακοφοβικούς.
Έτσι με όπλα στρατευμένη επιστήμη, ΜΜΕ και λογοκρισία της αντίθετης άποψης και κηλίδωσης των αντιπάλων καταλήγουμε σε μία νέα μορφή απολυταρχισμού που όμως παραδόξως διαλαλεί πως είναι πολέμιος του απολυταρχισμού.
Και κάπου εδώ μου έρχεται στο μυαλό ένας υπέροχος μύθος του Αισώπου που μιλάει για την αλεπού με την κομμένη ουρά.
Μια αλεπού τριγύριζε μέσα στο δάσος πεινασμένη… Είχε τρεις μέρες να φάει και τα μάτια της γυάλιζαν από την πείνα… Αν πεις για τα σάλια της, δεν μπορούσε να τα κρατήσει μέσα στο στόμα της, καθώς η γλώσσα της κρεμόταν δυο πιθαμές.
Αλλά να ένας λαγός που η φουντωτή ουρά του ξεπρόβαλε μέσα από τους θάμνους! Ορμάει δίχως να σκεφτεί στον αναπάντεχο μεζέ. Μα… χραααπ! Μέσα στη χαρά της που θα γλίτωνε από την απελπισμένη πείνα δεν πρόσεξε το δόκανο ενός κυνηγού. Ευτυχώς που πιάστηκε μόνο η φουντωτή ουρά της, λάφυρο για τον άτυχο κυνηγό. Όσο για τον λαγό, έγινε καπνός μόλις άκουσε το βογκητό της αλεπούς.
Τώρα δεν έφτανε που ήταν πεινασμένη, ήτανε και κολοβή, το ρεζίλι δηλαδή των αλεπούδων… Μπροστά της έβλεπε όλες τις φίλες της αλεπούδες να σκάνε στα γέλια με το πάθημά της και να κουνάνε τις ουρές τους περήφανες και καμαρωτές… Ε, όχι!
– Κορίτσια, κορίτσια, ελάτε, μαζευτείτε κι έχω φοβερά νέα να σας πω! Ελάτε στο ξέφωτο για να δείτε την καινούρια μόδα για τη γούνα μας…
Η αλεπού μας καμώθηκε πως διαφημίζει καινούρια  αλεπουδοεμφάνιση πιο άνετη, πιο δροσερή, πιο ανάλαφρη.
– Βλέπετε εμένα; Είμαι ξαλαφρωμένη, τρέχω πιο γρήγορα, δε λαχανιάζω και σίγουρα δε σκέφτομαι πια πώς να προφυλάξω την ουρά μου! Τέρμα λοιπόν στις αλεπουδοουρές, μέσα στη μόδα και μεις!
Έγινε ένα σούσουρο και οι αλεπούδες την κοιτούσαν μ΄ απορία  και προσπαθούσαν να βρουν δίκιο στα λόγια της.
– Μα εσένα σε συμφέρει αυτή η εμφάνιση, για να μη φαίνεσαι πως είσαι κολοβή. Θέλεις και μεις να κόψουμε τις ουρές μας  για να μη φανεί το δικό σου κουσούρι. Ακούς εκεί! Πάμε κορίτσια και μην ακούτε τις αηδίες που μας λέει. Το συμφέρον της κοιτάει. Είμαστε αλεπούδες κι έχουμε τις ωραιότερες φουντωτές ουρές!
Η αλεπού μας κοκκίνισε, πρασίνισε και δεν είχε και ουρά να βάλει μες στα σκέλια της. Έφυγε ταπεινωμένη και ντροπιασμένη, γιατί όλοι κατάλαβαν πως δεν συμβούλευε τους άλλους επειδή πραγματικά ενδιαφερόταν για το καλό τους,  αλλά γιατί ήθελε να εξυπηρετήσει το δικό της προσωπικό συμφέρον.
– Πόσο πρέπει να προσέχουμε από κάποιους σαν κι αυτή και τις συμβουλές τους, λέγανε μετά οι αλεπούδες στα παιδάκια τους.


Έτσι όπως και η αλεπού, η πολιτική ορθότητα προσπαθεί να μας πείσει να κόψουμε την ουρά μας και αν φέρουμε αντίρρηση, τότε είμαστε φασίστες και ρατσιστές προς τις κολοβές αλεπούδες.

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Όταν πεθάνεις όλα παραγράφονται

Τις προάλλες πέθανε ο πρώην πρωθυπουργός Κων. Μητσοτάκης σε ηλικία 99 ετών. Όπως συμβαίνει πάντα στην Ελλάδα κάθε πολιτικό που εν ζωή όλοι βρίζανε ή είχε λερωμένη φωλιά, ξαφνικά με τον θάνατο τον ανακηρύσσουμε μέγα μορφή και ήρωα.
Ευρισκόμενοι σε περίοδο μνημονίων που οι ίδιοι οι πολιτικοί μας καταδίκασαν με την κακή τους διακυβέρνηση και διαφθορά, όλοι θυμήθηκαν τις προβλέψεις του Μητσοτάκη που είχε πει την αλήθεια για το μέλλον της χώρας και το ΔΝΤ.
Μεγάλα σπουδαία λόγια από πολιτικούς συμμάχους και αντιπάλους που για πραγματικούς ήρωες που θυσιάστηκαν για την πατρίδα δεν πρέπει να έχουν ειπωθεί.
Ειλικρινά δεν περίμενα κάτι διαφορετικό και είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον θα γραφτούν διθύραμβοι ακόμα και για προδότες όπως ο Σημίτης και ο Πάγκαλος.
Δεν ξεχνάμε και πόσο σπουδαίος απεδείχθη ο Αντρέας της Μιμής, της ροζ βίλλας και των Pampers κατόπιν θανάτου ο οποίος προετοίμασε την σημερινή κατάσταση διαφθείροντας τον Ελληνικό λαό και στο τέλος αφού τον χώσανε σε ένα παρτέρι για τάφο στο Α' νεκροταφείο, βάλανε πάνω και την επιγραφή: Η Ελλάδα για τους Έλληνες. Πόσο ειρωνικό. Σαν να βάζουμε στον τάφο ενός βιαστή ότι αγαπούσε τις γυναίκες.
Γενικότερα κανείς δεν αμφισβητεί ότι κάποιοι πολιτικοί υπήρξαν και έξυπνοι και ευφραδείς και προσωπικότητες, αλλά δεν υπήρξαν ηγέτες. Κάποιοι τους αποκαλούν ηγέτες γιατί ήταν καλοί τσομπαναραίοι των κομματικών στρατών και επί πλέον είχαν και ΜΜΕ που δημιουργούσαν εντυπώσεις ανδρών επιφανών.
Γενικότερα έχουμε αναφερθεί στα δεινά που έχουν προκαλέσει οι πολιτικοί σε αυτή την χώρα, γιατί ήταν οι κατάλληλοι υπαλληλίσκοι συμφερόντων και ήξεραν ότι θα απολαύσουν κατάλληλες αμοιβές, από καρέκλες έως χρήματα.
Και έτσι οι ηγέτες απλά ξεπούλησαν έναν λαό και μια χώρα, αντί να αναλάβουν την υπεράσπισή της. Εξάλλου η προδοσία είναι της μοδός.
Δεν νομίζω πως χρειάζεται να αναφερθώ στην ιστορία του αποθανόντος, μιας και υπάρχουν ως συνήθως σκοτεινά σημεία από αποστασίες έως Μακεδονίες που θα ξεχάσουμε, αλλά το ερώτημα είναι γιατί η προδοσία παραγράφεται;
Από την άλλη χωρίς να θέλω να κάνω κριτική στην ψυχολογική κατάσταση ενός συγγενούς έχω πάρα πολλές απορίες.
Κυριάκο, ποιός χαμογελάει ηλιθιωδώς στην κηδεία του πατέρα του; Προφανώς κάποιος που πλασάρεται ως μελλοντικός πρωθυπουργός και κάποιοι του είπαν: Όπου δεις φλας, χαμογέλα!
Φυσικά κι εγώ θα χαμογελούσα αν δεν ήμουν κοινός θνητός και είχα εξασφαλισμένο μέλλον για 100 γενιές.
Σκοπός δεν είναι να κάνω τον "Αντιμητσοτακηκό", αλλά αποτελεί λυπηρό όταν μέσα από επικήδειους γίνεται προσεκτική πολιτική ή διαφαίνεται η παντελής έλλειψη επαφής με την κοινωνία.
Και τι δεν ακούσαμε για τα εγγόνια και τα δισέγγονα και πόσο λεβέντης Κρητικός ήταν και άλλα πολλά, αλλά κατανοήσαμε το νόημα ανάμεσα στις λέξεις;
Ο Κων. Μητσοτάκης δημιούργησε και άφησε πίσω μια δυναστεία κρατικοδίαιτων που μονίμως θα εμπλέκεται στην πολιτική ζωή της χώρας και στην διακυβέρνησή της, ενώ θα εισπράττει κάτω από το τραπέζι.
Διαιωνίζεται το είδος εκείνων που με τα κόμματά τους, κατέστρεψαν την Ελλάδα, την παρέδωσαν σε τοκογλύφους, μέχρι και τα κόμματά τους έβαλαν μέσα και τώρα μας παρουσιάζονται ως σωτήρες.
Όλοι αυτοί οι Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες και Παπανδρέου, μαζί με άλλα μικρότερα ονόματα συνεχίζουν να κάνουν κήρυγμα ήθους, παρέα με ολιγάρχες και ΜΜΕ ενός συστήματος που προπαγανδιστικά έπεισε τους Έλληνες ότι φταίνε.
Δεν είναι θέμα πλέον δεξιάς και αριστεράς, μιας και οι μάσκες έπεσαν, αλλά πατρίδας.
Δυστυχώς όλες αυτές οι οικογένειες και πολλοί που πέρασαν ή είναι ακόμα στην Βουλή έχουν μόνη αξία το χρήμα.
Παραθέτω ένα όμορφο γραφικό της δυναστείας.
Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στον Ν. Πλαστήρα.
Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! “Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο”, είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.
Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ – πιστός φίλος του – αναφέρει:
Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα “Πλαστήρας” όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.
Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση – κι έμενε σ’ ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ’ αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».
Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω για να καλοτρώγω;».
Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό:
Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος πρωθυπουργός Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»
Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.
Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει:
- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί.
- Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!
Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.».
Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω:
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ – γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά – ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.


Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ OFFSHORE.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Όταν χαϊδεύεις φίδια...

Υπάρχει ένας αστικός μύθος που μάλλον προήλθε από το εξωτερικό όπου, μια οικογένεια αποφάσισε να πάρει για κατοικίδιο έναν πύθωνα, επειδή γιατί όχι, ο οποίος κυκλοφορούσε ελεύθερος μέσα στο σπίτι, επειδή και πάλι γιατί όχι; Μια μέρα, ο πύθωνας αποφάσισε να πάει να ξαπλώσει δίπλα στο παιδί της οικογένειας και να τεντωθεί, κάτι που επαναλάμβανε κάθε βράδυ. Οι γονείς το θεώρησαν γλυκούλι, μόνο που όταν το αποκάλυψαν στον κτηνίατρο, εκείνος τους ζήτησε να τον θανατώσουν, αφού ο πύθωνας τεντωνόταν για να μετρήσει το μέγεθος του παιδιού ώστε να υπολογίσει αν μπορεί να τον φάει.
Έτσι λοιπόν και η Τουρκία σαν κακομαθημένο, παραχαϊδεμένο κατοικίδιο των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή αποφάσισε να δείξει την πραγματική φύση της.
Εμείς ως Έλληνες το γνωρίζουμε και φυσικά πολλοί αφυπνισμένοι Ευρωπαίοι το γνώριζαν επίσης.
Καθοδηγούμενοι Ευρωπαίοι και Έλληνες πολιτικοί μας πουλάγαν θεωρίες για φιλικές σχέσεις και ευρωπαϊκή Τουρκία, αλλά τελικά το φίδι δεν μπορούσε να κρύψει την φύση του.
Σε μία Ευρώπη που αλλάζει και αρχίζει και αντιλαμβάνεται τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που δημιουργούνται από την απομόνωση του Ισλάμ σε γκέτο, την ασυμβατότητα των μουσουλμάνων με τα δυτικά πρότυπα κοινωνίας και τις τρομοκρατικές επιθέσεις, πως γίνεται πλέον να εμπιστευτούν μια χώρα που οδεύει προς χαλιφάτο;
Εδώ και χρόνια υπήρχαν εκατοντάδες άρθρα με αποδείξεις της συνεργασίας της Τουρκίας με το ISIS, το ISIL και τον FSA, με στρατόπεδα εκπαίδευσης εντός Τουρκίας, υγειονομική περίθαλψη τρομοκρατών, παροχή οχημάτων Toyota και εμπόριο πετρελαίου.
Το κεμαλικό όραμα μιας ευρωπαϊκής Τουρκίας το διαδέχθηκε μία βαθειά εθνικιστική ισλαμιστική πολιτική Ερντογάν που με μία "μαϊμού" προσπάθεια πραξικοπήματος σε μια νύχτα ξεριζώθηκαν χιλιάδες Τούρκοι από διάφορές κρατικές και στρατιωτικές θέσεις.
Ουσιαστικά μας έκανε καλό γιατί δημιουργήθηκαν κενά στο στράτευμα και στην πραγματικότητα αυτοσαμποτάρανε αυτό που έχτιζαν επί χρόνια. Ποσώς και μας ενδιαφέρει αν μπήκαν φυλακή οι Γκιουλενιστές, Κεμαλικοί κτλ αφού για εμάς δεν παύουν να είναι οι ίδιοι Τούρκοι του Σισμίκ, του Χόρα και των Ιμίων με τις ίδιες επεκτατικές βλέψεις.
Από την άλλη παρατηρούμε μια έλλειψη ελέγχου από τον Ερντογάν και τους βουλευτές του που πλέον κάνουν ανοικτές επιθέσεις στην Γερμανία, την Ολλανδία και την ΕΕ, ενώ μέσα στην αυταπάτη τους ότι είναι υπερδύναμη προσπαθούν να εκβιάσουν τις ΗΠΑ και την Ρωσία σε διάφορα διεθνή θέματα από την χρήση του Ιντσιρλίκ και την κατάσταση στην Κριμαία μέχρι το θέμα της Συρίας και των Κούρδων.
Το φίδι μετρήθηκε και πλέον έχει φτάσει σε ένα ικανό μήκος να αρχίσει να τρώει ή έτσι νομίζει, αφού οι συνεχόμενες στρατιωτικές ήττες στην Συρία και οι σφαλιάρες στην διεθνή πολιτική αρένα μάλλον δείχνουν ότι και ένα ποντίκι είναι δύσπεπτο.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε το μέλλον, αλλά πλέον είναι φανερό ότι το φλέρτ ΗΠΑ και Ρωσίας με τους Κούρδους είναι υπαρκτό, ενώ οι κραυγές του Ερντογάν δείχνουν κατανόηση της ήττας των μεγάλων σχεδιασμών για μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία και επιπλέον οι απειλές που ταυτίζονται με την ισλαμική εξτρεμιστική τρομοκρατία μόνο καλό δεν του κάνουν.
Όλα αυτά τα στοιχεία συνθέτουν μια παρανοϊκή προσωπικότητα που είτε κερδιθεί είτε χαθεί το δημοψήφισμα, όλα δείχνουν πως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για παν ενδεχόμενο να αντιμετωπίσουμε ένα θερμό επεισόδιο ενός ψυχικά ασταθούς πολιτικού και μιας εθνικιστικά τυφλωμένης θρησκόληπτης μάζας.

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

H Τσατσά



Πριν από μερικές μέρες ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ έκανε κάποιες επίμαχες δηλώσεις για τον Ευρωπαϊκό Νότο ότι έφαγε τα λεφτά του στα ποτα και στις γυναίκες (εννοώντας πόρνες).

Το θέμα είναι ότι ο ποιητής απεκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν έχει καμία σχέση με τα ιδεώδη ισότητας και σεβασμού ανάμεσα στα κράτη, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Τα στερεότυπα των Βορείων για τους Νότιους λαούς δεν έπαψαν να υπάρχουν και η οικονομική κρίση τα ενίσχυσε ακόμα περισσότερο.
Με ποιόν σκοπό όμως; Μα φυσικά με τον σκοπό της Ευρώπης των 2 ταχυτήτων, της οικονομικής ελίτ και των σκλάβων.
Πέρα από τις χλιαρές αντιδράσεις στο Ευρωκοινοβούλιο κάποιων ευρωβουλευτών νοτίων χωρών μετρημένων στα δάχτυλα, οι "άξιοι" εκπρόσωποί μας, κατάπιαν και αυτές τις δηλώσεις αμάσητες.
Στην Ελλάδα όμως τι έγινε; Μερικές χλιαρές αντιδράσεις από τα κόμματα και τα ΜΜΕ.
Από την άλλη είχαμε την κα Αναγνωστοπούλου του Σύριζα που ένιωσε θιγμένη ως πόρνη. Κατόπιν τούτου υπήρξε και η απάντηση από κάποιο εκολαπτόμενο κομματόσκυλο της ΟΝΝΕΔ ονόματι Εμμανουήλ Κούλας που την απεκάλεσε τσατσά και όχι πόρνη.
Ας αναλύσουμε όμως τα παράξενα και τα ευτράπελα.
Οι περισσότεροι από εμάς θιχτήκαμε γιατί νιώσαμε ότι ταυτιστήκαμε με εκείνον που τα τρώει σε ποτά και σε πόρνες και αδυνατώ να καταλάβω με ποιό σκεπτικό η κα Αναγνωστοπούλου ταυτίστηκε με τις πόρνες.
Το γνωμικό λέει ότι όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται.
Πάμε τώρα στο δεύτερο κομμάτι της ΟΝΝΕΔ. Ο Κούλας ουσιαστικά οδηγήθηκε σε παραίτηση, γιατί το σχόλιο ήταν σεξιστικό. Δεν ξέρω αν ήταν σεξιστικό ή απλά λαϊκιστικό και θα πρέπει κάποιοι να καταλάβουν ότι δεν έχει σημασία το είδος του σχολίου όσο η σοβαρότητα και η πολιτική ωριμότητα εκείνου από τον οποίο εκφράζεται. Ουσιαστικά αναδεικνύει και ένα άλλο πρόβλημα που οδηγεί μονίμως στο ίδιο πολιτικό αδιέξοδο την χώρα αυτή.
Ποιοί είναι οι πολιτικοί μας;
Ξέρουμε τα περί οικογενειοκρατίας όπου πολλοί χαμηλής νοημοσύνης ή κατάρτησης καταλήγουν βουλευτές, αλλά ποιοί είναι οι υπόλοιποι; Μα φυσικά πρόκειται για πολιτικά κομματόσκυλα που εκτρέφονται στα τραπεζάκια των ΑΕΙ και ΤΕΙ και που εμφανίζονται μαγικά με προσόντα, αλλά στην ουσία είναι ανώριμοι, ανεπάγγελτοι και αποστηρωμένοι μιας και δεν έχουν επαφή με τις ανάγκες και τα προβλήματα του πολίτη εφόσον κυνηγάνε μια καρέκλα.
Και ήρθε η ώρα να αναφερθούμε στην χλιαρή αντιμετώπιση αυτής της προσβλητικής δήλωσης και των τσατσάδων.
Η χλιαρή αντίδραση οφείλεται στο γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα μαζί με τα ΜΜΕ έκαναν μεγάλο αγώνα για να προπαγανδίσουν χρόνια πριν, αυτά που χρόνια μετά είπε ο Ντάισελμπλούμ. Πριν μεταφέρουν το χρέος των πολιτικών τους επιλογών στις πλάτες ενός λαού, έπρεπε πρώτα να τον πείσουν ότι είναι απατεώνας, τεμπέλης και "ότι μαζί τα φάγαμε".
Οι πραγματικές τσατσάδες του Ελληνικού λαού που τον εκπόρνευσαν στους Ευρωπαίους νταβάδες και αφού τον διέφθειραν, του έβγαλαν και το όνομα, ήταν φυσιολογικό να μην αντιδράσουν.
Φυσικά  δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι τσατσάδες είναι πρώην πόρνες και δεν υπάρχει τίποτα πιο ταιριαστό και περιγραφικό για τους σημερινούς πολιτικούς. Εκπορνεύτηκαν για μια θέση και μετά εκπόρνευσαν μία χώρα και έναν λαό.
Μαζί τους και οι ευρωπόρνες πολυτελείας στας Βρυξέλλας.

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Ο Λαγός




Πάντα θεωρούσα πως οι μύθοι του Αισώπου και τα ανέκδοτα περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο διάφορες ανθρώπινες καταστάσεις. Έτσι λοιπόν ας θυμηθούμε ένα κλασσικό ανέκδοτο.
Ένας Λαγός είχε την παράξενη συνήθεια να ρεμβάζει κάτω από ένα δένδρο.
Τα άλλα ζώα τον έβλεπαν εκεί αραχτό και τον ρωτούσαν γιατί είναι τόσο χαλαρός.
Περνάει η Αρκούδα:
-Τι κάνεις, Λαγέ;
-Ε! …τι να κάνω, Αρκούδα μου? Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου κι άμα μου κάνει κέφι, πηδάω και την Τίγρη.
Περνάει η Αλεπού:
-Πως πάει, Λαγέ;
-Ε! …τι να κάνω; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου κι άμα μου κάνει κέφι, πηδάω και την Τίγρη.
Περνάει ο Λύκος:
-Πως πάει, Λαγέ;
-Ε! …τι να κάνω; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου κι άμα μου κάνει κέφι, πηδάω και την Τίγρη.
Και έτσι και συνεχίστηκε.
Όποιο ζώο πέρναγε και τον ρωτούσε.
-Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου κι άμα μου κάνει κέφι, πηδάω και την Τίγρη.
Φυσικά στο τέλος όλα αυτά έφτασαν και στα αυτιά της Τίγρης και πέρασε να τον δει.
-Τι κάνεις, Λαγέ;
-Τι να κάνω; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου και που και που λέω και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα!

Και τώρα αφού γελάσαμε, ας ονομάσουμε τον Λαγό Τσίπρα και την Τίγρη Μέρκελ κατά το δημοψήφισμα του 2015.
Φυσικά υπάρχουν και άλλοι λαγοί που πουλάγαν αντιμνημονιακή αντίσταση, όπως ο Σαμαράς.
Αν πάμε και πιο παλιά που κάποιοι φώναζαν "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" και όχι μόνο έκαναν κονόμα από ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, αλλά και μπροστά τους, σούζα.

Aπό ανέκδοτα και μύθους έχουμε πολλά, οπότε μπορείτε να αναμένετε συνέχεια.

Αν κάποιους τους ενοχλεί η κριτική λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και προσπαθούν να με χαρακτηρίσουν ως χειροκροτητή κάποιας ιδεολογίας, ας απαντήσω πως σκοπός είναι η κριτική σε όλα τα κακώς κείμενα και η πρώτη ανάρτηση περιγραφής του μπλόγκ είναι ξεκάθαρη.